กว่าจะเป็น GIVE ME YOUR HEART
posted on 06 Feb 2010 14:05 by ayofixอ๋า..........นี่มันคือกระทู้อะไร? 55++ กระทู้นี้เป็นกระทู้ที่แปลกออกไปสำหรับบล็อคนี้ เพราะตั้งแต่เปิดบล็อคมายังไม่เคยเขียนกระทู้อะไรที่นอกเหนือจากฟิกสักที เพราะฉะนั้น ข้อความที่คุณจะได้อ่านต่อไปนี้ จึงเป็นเหมือนสารที่เจ้าของบล็อคอยากจะบอก ความรู้สึกที่อยากจะเล่าให้ฟัง(ใครอยากฟังความรู้สึกแกวะ?) ถือเป็นการทำความรู้จักกับอะโย๋อีกนิดหนึ่งแล้วกัน..........
ก็จบลงไปแล้วกับนิยายเรื่องที่3 ของอะโย๋........
สำหรับGIVE ME YOUR HEART (ขอได้ไหมหัวใจนางฟ้า)นั้น เป็นเรื่องที่รู้สึกว่าแต่งแล้วสนุกที่สุด
ทั้งคาแรคเตอร์ของฮยองนิมและซ้อ เขียนแล้วสนุกมากจริงๆ เรื่องนี้รู้สึกว่าแต่งแล้วโดนใจ(ตัวเอง)ที่สุด
(ความจริงทั้งสามเรื่องที่เขียนก็สนุกไปคนละแบบ) เพราะในเรื่องนี้มันเหมือนได้ดั่งใจตัวเองไปซะทุกอย่าง
อยากใส่อะไร อยากเพิ่มอะไรก็เต็มที่ เลยรู้สึกว่าแต่งแล้วสนุกมาก แต่ก็ไม่รู้ว่าคนอ่านเขาสนุกด้วยหรือเปล่านะ (เพราะคอมเม้นน้อยลงทุกตอน55++) ในขณะที่เป็นเรื่องที่เขียนแล้วรู้สึกสนุกที่สุดแต่ก็เป็นเรื่องที่เขียนแล้วเหนื่อยที่สุดเหมือนกัน บางตอน เขียนไปใกล้จะจบแล้วรู้สึกไม่พอใจก็เขียนใหม่ เพราะฉะนั้นเรื่องนี้จึงมีต้นฉบับหลากหลาย บางตอนมีต้นฉบับถึงสามอันด้วยกัน (เพราะแบบนั้นไงแกถึงเหนื่อย)
ในเรื่องนี้บางคนอาจจะอ่านแล้วรู้สึกว่าอะไรมันจะมีอุปสรรคเยอะขนาดนั้น อะโย๋เชื่อว่าบางคนอ่านไปแล้วรู้สึกว่าขัดใจเลิกอ่านไปเลยก็มี (พิจารณาตัวเองด่วน55++) แต่ก็อยากบอกว่า ชีวิตคนเราใช่จะโรยด้วยกลีบกุหลาบ บางทีมันต้องมีอุปสรรคบ้าง
อีกอย่างตอนที่เขียนเรื่องนี้นั้น เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นกับฮยองนิมที่เคารพของอะโย๋ ตอนนั้นน่ะ อะโย๋อาจจะไม่เคยออกมาพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่ฮยองนิมถูกพักงานเลย จนบางครั้งอาจจะดูเหมือนว่าอะโย๋ไม่สนใจ ที่ผู้ชายชื่อคังอินถูกพักงาน แต่ใครเลยจะรู้ว่ามันมีตอนหนึ่งในเรื่องนี้ ที่อะโย๋เขียนไปแล้วร้องไห้ไป............
เพราะอะไรอะโย๋จึงต้องเขียนให้ความรักของยองอุนและจองซูเรื่องนี้มีปัญหามากนัก เพราะอะโย๋อยากจะย้ำไงว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ขอให้พี่ผ่านมันไปให้ได้เหมือนในเรื่อง ให้พี่สองคนอยู่ข้างกันเข้าไว้...........
และก็เช่นเดียวกัน อะโย๋รู้สึกดีใจกับทุกคนที่อ่าน GIVE ME YOUR HEART มาตอนถึงตอนจบ เพราะมันบอกได้ว่า
ไม่ว่าจะกดดันและน่าหวาดหวั่นเพียงใด ถ้าเรายังเชื่อมั่น ถ้าเรายังคิดว่ามันใช่ มันก็จะใช่...............
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นขอให้เรายังเชื่อในสิ่งนั้น เพียงเท่านั้นก็ไม่มีสิ่งใดมาทลายความรักและเชื่อมั่นในตัวพี่คังอินและซุปเปอร์จูเนียร์ลงได้...........
สำหรับคนที่กลัวว่าฟิคของอะโย๋จะเศร้า อะโย๋ขอบอกไว้เลยว่า ฟิกคังอินกับลีทึกของอะโย๋น่ะ ไม่มีทางที่จะเศร้าเป็นอันขาด อะโย๋ไม่ปราถนายื่นความตายหรือการพลัดพรากให้กับพี่สองคน แม้ในเรื่องที่เป็นแค่จินตนาการก็ตาม
อะโย๋ไม่อยากจะทำแบบนั้น หากการแต่งนิยายนี้พอจะเป็นคำอวยพรได้ อะโย๋ก็จะขอเป็นคนอวยพรให้พี่ทั้งสองคนอยู่ข้างกัน ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม เรื่องแย่ๆเกิดขึ้นซ้ำซาก แต่ถ้าเราผ่านมันไปได้แล้ว ลองย้อนกลับมา มองเรื่องแย่ๆนั้นจะเป็นเรื่องขำๆที่เราผ่านมันมาแล้ว
ตอนนี้เองทั้งๆที่พี่ยังไม่กลับมาก็มีข่าวแย่ๆออกมาอีกแล้ว แต่ฉันไม่รู้สึกอะไร ไม่ใช่ว่าแนเบื่อและเลิกสนใจพวกพี่ แต่อะโย๋จะยังเชื่อมั่นในคังทึกและซุปเปอร์จูเนียร์..........
สำหรับคนที่อ่านนิยายของอะโย๋ทุกคน มีบางคำที่อยากจะบอก..............บองคำที่อยากพูดจากใจ ขอบคุณมากนะ ขอบคุณที่ยังติดตาม ขอบคุณสำหรับกำลังใจ ขอบคุณที่รอคอยและผ่านมันมาด้วยกัน 6เดือนท่อุตส่าห์รอคอย 6เดือนที่ตามลุ้นว่าเมื่อไหร่เขาจะได้กัน? ขอบคุณสำหรับเสียงหัวเราะ คำติชม และแม้แต่น้ำตา มันช่างเป็นรางวัลที่มีค่าสำหรับอะโย๋เหลือเกิน ขอบคุณมากนะค่ะ....................^_^
