*~_ TVXQ & SJ Fiction + Novel By Ayo _~* >>YAOI<<

.
..
...

กว่าจองซูจะอธิบายพร้อมทั้งปรับความเข้าใจให้เพื่อนร่างเพรียวหายงอนและเลิกจิกกัดได้ก็นานทีเดียว และหลังจากนั้นเพื่อนรักก็ทยอยเอางานมาให้ทำจนหัวไม่ได้วางหางไม่ได้เว้น กว่าจะมารู้ตัวอีกทีก็เมื่อประตูห้องถูกเคาะ คนกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านแฟ้มงานไม่ได้เงยหน้าขึ้นแต่ก็เอ่ยปากอนุญาตให้เข้ามาได้

ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มเมื่อเห็นร่างบางหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่หน้านิ่วคิ้วขมวดกับงานตรงหน้า ไม่บอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายยุ่งมาก เพราะขนาดเขาเข้ามาหายังไม่รู้ตัวเลย ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เก้าอี้ทำงานของพี่ชายที่รักก่อนจะเท้าแขนระหว่างพนักเก้าอี้กับโต๊ะแล้วโน้มตัวลงไปหอมแก้มนิ่มเสียหนึ่งที คนโดนหอมแก้มตกใจจนสะดุ้งก่อนจะหันขวับมามอง

“มาเมื่อไหร่ทำไมไม่ให้ซุ่มให้เสียง?”

ถามเสร็จก็หันกลับไปทำงานต่อจนเด็กหนุ่มร่างใหญ่ต้องถอนหายใจ แล้วทิ้งตัวลงนั่งที่พนักเก้าอี้ของคนบ้างาน

“มาให้ซุ่มให้เสียงก็ไม่เซอร์ไพร์สสิ เผื่อชากีพาใครมาเก็บไว้ในห้องจะได้พาหนีไม่ทันไง....โอ๊ย”

พูดจบก็ต้องร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเมื่อท่อนขาแกร่งโดนบิดเอาจริงๆจังๆ แถมคนที่เคยตั้งใจทำงานยังหันมาถลึงตาใส่เสียจนเขียวไปหมด ยองอุนหัวเราะ ไม่ได้โกรธที่โดนบิด เขาก้มตัวลงแล้วเอามือโอบรอบร่างบางที่นั่งต่ำกว่าเขาเอาไว้ก่อนจะกดปลายจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างเอาใจ

“ไม่ต้องมากวนประสาทเลยนะ จะมาขอออกไปข้างนอกอีกล่ะสิ”

ดวงตาโตหันมามองใบหน้าหล่อคมอย่างรู้ทัน ทำเอาคนโดนรู้ทันต้องเลิกคิ้วแล้วคลี่ยิ้ม มือใหญ่คลายออกเมื่อร่างที่กอดไว้ทั้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปนั่งที่โซฟา

“จะออกไปไหนอีก”

ขาเรียวยกขึ้นไขว่ห้างก่อนจะมองตรงไปยังคนที่เดินตามมานั่งลงข้างๆ

“ก็ไปหาไอ้พวกนั้นแหละ มันโทรมาตามบอกว่ามีเรื่องจะคุย”

มือใหญ่สอดเข้าโอบเอวบางของคนข้างตัว ส่วนอีกข้างก็ยกขึ้นเกลี่ยผมที่ตกลงมาระแก้มใสเล่น เจ้าของแก้มใสหันมามองเจ้าตัวดีแล้วทำหน้ายุ่ง

“มีเรื่องอะไรต้องคุยกันนักหนา ออกไปเจอกันทุกวัน”

“ก็เรื่อยเปื่อย ออกไปกินข้าวด้วยแหละ”

ได้ฟังคำตอบของคนที่นั่งกอดเอวอยู่แล้วมันหงุดหงิดยังไงชอบกล ร่างบางขมวดคิ้วก่อนจะเบนหน้าไปทางอื่นอย่างอารมณ์ไม่ค่อยจะดี ทำเอาคนตัวโตที่นั่งมองหน้าหวานต้องเลิกคิ้วที่อยู่ๆคนรักก็งอน

“ชากีเป็นอะไร อยู่ๆงอนยองอุนทำไม?”

เจ้าของเสียงห้าวถามอย่างอ่อนโยน พยายามจ้องหน้าของคนที่มองไปทางอื่นเพื่อหวังว่าอีกฝ่ายจะหันมาบอก เรียวปากอิ่มถูกเม้มเข้าหากันแน่น แขนสองข้างถูกยกขึ้นมากอดกันเอาไว้ เป็นอาการงอนที่ช่างสมบูรณ์แบบ เด็กหนุ่มมองใบหน้าคนรักอยู่แบบนั้นแต่ก็ยังไม่ได้คำตอบ จนสุดท้ายก็ต้องเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วกดจูบลงบนแก้มนิ่มอย่างเอาใจ

“ชากี เป็นอะไร? บอกยองอุนนะ~”

ใช้น้ำเสียงง้อเต็มที ก่อนจะเอียงใบหน้าแล้วกดปลายจมูกลงบนซอกคอหอมแผ่วเบา การสัมผัสนั้นได้ผลดีเยี่ยมเมื่อคนที่นั่งกอดอกไม่พูดไม่จาย่นคอหนีแล้วดันอกกว้างออกห่าง

“จะไปข้างนอกไม่ใช่หรือไง รีบไปสิพี่จะทำงานต่อ”

แม้จะเอ่ยอนุญาตแต่น้ำเสียงก็ยังติดจะตึงๆจนรู้สึกได้ แขนแกร่งกระชับร่างบางของคนรักให้เข้ามาใกล้ก่อนจะกดจูบลงบนปากอิ่มอย่างรวดเร็ว

“อือ...”

เจ้าของใบหน้าหวานอุทานประท้วงเพราะเกรงว่าใครจะเปิดประตูเข้ามา มือเรียวพยายามดันอกกว้างให้ห่างตัวแต่ก็ไม่ได้ผล สุดท้ายก็ต้องแพ้เจ้าเด็กบ้านี่อยู่ดี

ยองอุนผละออกไปก่อนจะมองสบตากับจองซูที่อ้าปากหอบหายใจเพราะขาดอากาศไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง

“ที่นี้บอกได้หรือยังว่างอนอะไร?”

คนอายุมากกว่าหันมามองคนรักก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่นเสีย เจ้าตัวดีจะหาว่าเขางอนไม่เข้าเรื่องหรือเปล่าหนอ

“ไม่เห็นจะต้องสนใจเลยนี่ว่าพี่งอนเรื่องอะไร จะรีบออกไปกินข้าวกับเพื่อนไม่ใช่หรือไง”

เหมือนจะรับรู้ขึ้นมานิดหน่อยว่าพี่ชายที่รักงอนเรื่องอะไร เด็กหนุ่มกัดปากก่อนจะกอดร่างบางเอาไว้ทั้งตัว

“ยองอุนขอโทษนะที่บอกว่าจะไปกินข้าวข้างนอก เอาเป็นว่าจะรีบไปคุยให้เสร็จแล้วกลับมากินข้าวกับชากีดีไหม?”

เอ่ยเอาใจทำเอาคนเป็นพี่ถึงกับต้องต่อว่าตัวเอง พักนี้รู้สึกว่าตัวเองไม่เหลือความเป็นผู้ใหญ่อยู่เลย ดูสิเรื่องแค่นี้ยังอุตส่าห์น้อยใจเจ้าตัวดีได้อีก ทำไมพอกลายมาเป็นคนรักกันแล้วเขาทำตัวแบบนี้ไปได้นะ…

“ไม่ต้องหรอก พี่งี่เง่าเองแหละ ยองอุนไปกินข้าวกับเพื่อนเถอะ เดี๋ยวพี่หาอะไรกินแถวนี้กับฮีชอลก็ได้”

บอกน้องเสียงอ่อน รู้สึกว่าตัวเองไร้สาระไม่เข้ากับอายุเอาซะเลย คนตัวโตมองหน้าคนในวงแขนและยังไม่ขยับตัวไปไหน ใบหน้าหล่อคมทำเหมือนจะไม่อยากออกไปหาเพื่อนซะแล้ว จองซูรับรู้ความคิดนั้นของยองอุน เรียวปากอิ่มคลี่ยิ้มอย่างขอบคุณที่อีกฝ่ายแคร์เขามากมายขนาดนี้ ความน้อยใจและงอนก่อนหน้าไม่เหลืออยู่ในหัวสักนิด ร่างบางเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้คนรักก่อนจะจูบแก้มสากแผ่วเบา

“รีบไปเถอะเดี๋ยวเพื่อนรอนะ”

เจ้าตัวดียังไม่ขยับไปไหนคล้ายกับยังกลัวว่าเขาจะน้อยใจจนคนขี้น้อยใจต้องคะยั้นคะยอพร้อมยืนยันว่าไม่ได้คิดอะไรแล้วนั่นแหละคนที่เข้ามาขอออกไปข้างนอกถึงจะยอมไป....

.
..
...

จองซูนั่งทำงานต่ออีกสักครู่หลังจากโทรไปถามเพื่อนร่างเพรียวและนัดกันแล้วว่าจะออกไปหาอะไรทานที่ร้านข้างๆบริษัท ขณะที่กำลังทำงานอยู่ โทรศัพท์สำนักงานที่มุมโต๊ะก็ดังขึ้น มือเรียวเอื้อมไปรับมาแนบหู

“คุณจองซูคะ มีคนมาขอพบที่ด้านล่างค่ะ”

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อได้รับรายงาน

“ใครครับ?”

“เขาบอกว่ามีเรื่องคุณยองอุนจะคุยน่ะค่ะ”

ชื่อของเจ้าตัวดียิ่งทำให้ร่างบางแปลกใจจนต้องละสายตาจากแฟ้มตรงหน้าก่อนจะเงียบไปซักพัก

“งั้นบอกให้เขารอสักครู่ เดี๋ยวผมลงไป”

เมื่อวางสายลงแล้วก็ยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ขาเรียวก้าวออกจากลิฟต์เมื่อลงมาถึงชั้นล่างก่อนจะเดินไปสอบถามประชาสัมพันธ์ว่าใครมาขอพบเขา ประชาสัมพันธ์หน้าแฉล้มผายมือไปทางชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งรออยู่ที่โซฟา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันก่อนจะมองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ ใครกันนะไม่คุ้นหน้า

“ขอโทษนะครับ คุณใช่ไหมครับที่มาขอพบผม?”

คำทักอย่างสุภาพเรียกให้คนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาคอแข็งขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันหน้ามาหาคนที่เข้ามาทัก ดวงตากลมโตที่มีแว่นกันแดดบดบังกวาดมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเหยียดยิ้มและยันตัวลุกขึ้น

“ถ้าคุณคือ คิม จองซู ก็ใช่... ผมมาพบคุณ”

คำพูดที่อีกฝ่ายตอบกลับมามันทำให้คิ้วเรียวต้องขมวดเข้าหากันอย่างแปร่งๆ อีกทั้งอาการเชิดบวกมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้านั่นก็ทำเอาไม่ค่อยชอบใจคนตรงหน้ามากนัก หากแต่การที่ทำธุรกิจมานานมันบอกให้รอดูให้แน่ว่าอะไรเป็นอะไร

“ครับผม คิม จองซู ไม่ทราบว่าคุณ....”

ถึงจะยังสุภาพหากแต่ก็ไม่ได้มากมายเหมือนทีแรก เพราะรู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่ได้มาผูกมิตรด้วยแน่นอน

ร่างเล็กบางถอนหายใจก่อนจะใช้นิ้วเรียวเกี่ยวแว่นกันแดดออก

“ปาร์ค แตฮี”

คำแนะนำคัวสั้นๆ ห้วนๆทำเอาร่างบางฟังธงว่าหมอนี่ไม่ได้มาเป็นมิตรกับเขาแน่นอน

“ครับ คุณ ปาร์ค แตฮี ไม่ทราบว่ามาพบผมเรื่องอะไรเหรอครับ?”

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้อยากผูกมิตรเขาเองก็ไม่จำเป็นต้องสุภาพด้วยมากนัก อาการนอบน้อมที่เคยมีเลยลดลงไปกว่าครึ่ง หากแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ร่างเล็กบางสนใจมากนัก วันนี้เขามาเพื่อเจรจาบางอย่างกับไอ้ผู้ชายนี่เท่านั้น

“คุณว่างหรือเปล่า ผมมีเรื่องยองอุนอยากจะคุยกับคุณ ถ้าไงไปคุยกันร้านกาแฟข้างๆนี่ไหม?”

คนโดนชวนถอนหายใจกับท่าทางของคนชวนหากแต่ก็พยักหน้ารับคำชวนนั้น ทั้งสองคนพากันออกจากบริษัทไป

.
..
...

แก้วกาแฟสองแก้วถูกวางลงตรงหน้าคนสั่ง เมื่อพนักงานเสิร์ฟเสร็จก็เดินออกไปจากโต๊ะ จองซูมองคนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามที่กำลังลงมือกับกาแฟ รอว่าเมื่อไหร่อีกฝ่ายจะว่าธุระของตัวเองมา เพราะเขาอยากรู้เต็มทีว่าคนหน้าสวยยิ่งกว่าผู้หญิงนี่มาพบเขาเรื่องยองอุนทำไม.....

“ไม่ต้องทำหน้าเบื่อหน่ายขนาดนั้นก็ได้คุณจองซู ผมเองก็ไม่อยากเห็นหน้าคุณนานนัก”

อยู่ๆฝ่ายนั้นก็พูดขึ้นในขณะที่จิบกาแฟไปด้วย คิ้วเรียวย่นเข้าหากันกับถ้อยคำที่คนตรงข้ามพูดออกมา นี่มันประกาศความเป็นศัตรูกันชัดๆ หากแต่ร่างบางก็แค่ถอนหายใจ เขาไม่ใช่พวกใจร้อน แค่โดนกระแทกแดกดันเพียงไม่กี่ประโยคก็ปรี๊ด เขาชอบที่จะดูให้แน่ว่ามาหาเรื่องกันทำไมแล้วค่อยตอบโต้.......

แตฮีวางแก้วกาแฟลงในที่สุดก่อนจะมองตรงไปที่ผู้ชายตรงหน้าโดยไม่ปิดบังสายตาที่แสดงออกถึงความไม่เป็นมิตรกับอีกฝ่ายสักนิด

“ผมจะไม่อ้อมค้อมแล้วกัน”

จองซูอยากจะหัวเราะออกมาแล้วบอกกับฝ่ายนั้นเหลือเกินว่า คุณอ้อมมานานแล้วแหละแต่เขาก็ไม่ได้ทำ ยังคงเงียบเพื่อฟังอีกฝ่ายต่อไป

“ที่ผมมาหาคุณวันนี้ เพราะผมมีบางอย่างอยากให้คุณรู้ไว้”

คิ้วเรียวเลิกขึ้นตั้งใจฟังว่าคนตรงข้ามจะพูดเรื่องอะไร แตฮีเหยียดยิ้มเมื่อเห็นว่าคนตรงข้ามตั้งใจฟัง มือเรียวเล็กยกขึ้นกุมกันไว้บนโต๊ะ

“ผมน่ะเป็นคนรักของยองอุน......”

สิ้นคำพูดของคนตรงหน้าก็เหมือนเวลาหยุดหมุน เจ้าของใบหน้าหวานกระพริบตาเหมือนยังงงกับคำบอกเล่าที่แสนจะไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยของอีกฝ่าย ความมึนงงบวกกับความรู้สึกบางอย่างแล่นริ้วขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก และเมื่อยิ่งเห็นรอยยิ้มหยันจากคนตรงหน้าก็ยิ่งรู้สึกสับสน

“ตกใจเหรอคุณจองซู ยองอุนน่ะไม่ได้บอกคุณใช่ไหมว่าเขามีผมอยู่แล้ว”

ใบหน้าหวานเริ่มไร้สีเลือด ความคลางแคลงใจในตัวคนรักเริ่มเกิดขึ้นเมื่อคิดได้ว่า ถ้ามันไม่มีมูลผู้ชายคนนี้จะมาหาและบอกเรื่องพวกนี้กับเขาทำไม เขาคงไม่แปลกใจเลยถ้าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง แต่นี่มันไม่ใช่

ความว้าวุ่นใจแล่นไปทั่วหัวใจ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันใบหน้าหวานซีดลงทุกทีเมื่อยิ่งคิดก็ยิ่งเตลิด...

แตฮียิ้มกับอาการของคนตรงข้าม ใบหน้าหวานที่ซีดอย่างเห็นได้ชัดนั่นเป็นของขวัญชั้นเยี่ยมที่เขาวาดหวังจะได้เห็น เมื่อเห็นว่าศัตรูกำลังปั่นป่วนก็ยิ่งต้องรีบซ้ำ

“ที่ผมมาหาคุณวันนี้ ก็เพราะว่าผมจะมาขอเขาคืน ยองอุนของผมน่ะชักจะซนเกินไปแล้ว”

สรรพนามที่คนตรงหน้าใช้เรียกขานเจ้าตัวดีแสดงออกถึงความสนิทสนมเสียเหลือเกิน และนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้แทบทนไม่ได้ แม้จะยังจับต้นชนปลายไม่ถูกและเริ่มหวั่นไหวแต่คำคำหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวซะก่อน จากที่ว้าวุ่นร่างบางก็ดึงสติกลับมาแล้วสงบจิตใจก่อนจะคลี่ยิ้มน้อยๆ ทำเอาคนตรงข้ามกลับต้องเป็นฝ่ายทำหน้ายุ่งอย่างประหลาดใจแทน

“คุณว่าคุณเป็นคนรักของยองอุนแล้วมาบอกผมทำไม?”

บางทีหมอนี่อาจจะเป็นคนของใครก็ตามแต่ที่มาล้วงความลับเรื่องความสัมพันธ์ของเขาก็ได้ ในวงการธุรกิจบางวิธีการก็ไม่ต้องใช้เหตุผล แตฮีขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าศัตรูที่เคยหวั่นไหวกลับไปนั่งยิ้มสบายเหมือนเคย และอยู่ๆหมอนั่นก็เลิกแสดงความรู้สึกทางสีหน้าทำให้เขาเดาความคิดของมันไม่ออก

“ก็ไม่ทำไม ผมมาทวงคนของผมคืน”

จองซูเลิกคิ้วก่อนจะเอียงคอ รับรู้ว่าหมอนี่ไม่ได้จะมาสืบความสัมพันธ์ของเขากับเจ้าตัวดีแน่ๆแต่มาพูดแบบนี้ทำไม ถึงแม้จะคุมตัวเองได้แล้วแต่ก็รู้สึกไม่พอใจกับคำว่าคนของผมของอีกฝ่าย เรียวปากอิ่มคลี่ยิ้มหวาน

“คนของคุณก็อยู่กับคุณสิ จะมาอยู่กับผมได้ยังไง.....เพราะถ้าเขาอยู่กับผมมันก็ชัดแล้วไม่ใช่เหรอว่าเขาเป็นคนของใคร....”

มองสบตากับคนตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว ความรู้สึกไม่ชอบใจในคำพูดของฝ่ายนั้นทีเดียวที่ทำให้ตอบโต้ออกไปแบบนั้น เรียวปากบางขบเข้าหากันแน่น ดวงตาโตจ้องมองฝ่ายตรงข้ามราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ไม่คิดว่าจะโดนตอบโต้แบบนี้ ทั้งๆที่ตอนเจอมันครั้งแรกก็คิดว่าน่าจะพอคุยกันได้ น่าจะพอ...ขอยองอุนคืนมาได้…..

อาการตัวสั่นคล้ายโกรธของผู้ชายตรงหน้าทำเอารู้สึกแย่ที่พูดออกไปแบบนั้น แต่เขาก็ใช่จะพอใจกับทุกประโยคที่ฝ่ายนั้นพูดมานี่ คนตรงหน้ามาหาเรื่องเขาก่อนนะ แถมมาหาเรื่องกันแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยด้วย เรื่องอะไรจะยอมให้มาพูดจาแสดงความเป็นเจ้าของเจ้าตัวดีกันเล่า อย่างว่า...ถึงเขาจะหวั่นไหวกับคำพูดของคนหน้าสวยนั่นไปบ้างแต่คำว่าเชื่อใจก็ดังขึ้นในหัวซะก่อน แล้วอีกอย่างสถานการณ์แบบนี้ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิด ยิ่งพอรู้ว่าพ่อเจ้าประคุณไม่ได้มาเพื่อสืบความลับอะไรนั่นก็ไม่มีอะไรต้องกลัว

“ตกลงว่าแกจะไม่คืนยองอุนให้ฉันใช่ไหม!”

แตฮีตวาดเมื่อไม่เป็นดั่งใจคิด จองซูกระพริบตากับสรรพนามและการพูดจาของอีกฝ่ายที่เปลี่ยนไปเป็นก้าวร้าว และยังไม่ทันจะเอ่ยตอบอีกฝ่ายก็พูดขึ้นมาอีก

“แกนี่มันหน้าด้านอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆ แย่งของคนอื่นเขามาได้หน้าตาเฉย ไอ้ทุเรศ!”

รู้สึกหน้าชาเพราไม่เคยโดนใครต่อว่าด้วยคำพูดหยาบคายแบบนี้ อารมณ์ที่นิ่งๆชักเริ่มกรุ่นขึ้นเมื่อคนตรงข้ามก็พูดจาแบบไม่ให้เกียรติกัน แถมเสียงของอีกฝ่ายก็ชักดังจนคนรอบร้านเริ่มหันมามองเขาสองคนอย่างสนใจ

ดวงตาโตของแตฮีเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาเมื่อไม่เป็นตามที่หวัง วันนี้เขาคาดหวังว่าจะมาขอยองอุนคืนจากคนตรงหน้าได้แต่สุดท้ายอีกฝ่ายกลับทำท่าเหมือนจะไม่ยอมคืนให้เขาง่ายๆ นั่นมันเพียงพอที่จะทำให้เขาเก็บอารมณ์ไม่อยู่จนต้องระเบิดออกมา

“แกมันร่าน อ่อยยองอุนของฉันล่ะสิเขาถึงตกหลุมรักแก แกต้องคืนเขาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

คนทั้งร้านเริ่มซุบซิบกันแล้วมองมาทางนี้ จองซูหน้าร้อนกับคำต่อว่านั้นและก่อนที่จะโดนมากไปกว่านี้ร่างบางก็ยันตัวลุกขึ้นเพื่อจะออกไปจากร้านเพราะไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับใครก็ไม่รู้ แต่แล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อคนที่มาด้วยกันแผดเสียงเรียกคนทั้งร้านให้มองมาที่เขา

“ทุกคนดูหน้าไอ้ผู้ชายคนนี้ไว้นะ มันน่ะหน้าด้านชอบแย่งแฟนชาวบ้าน เขามาขอคืนมันยังไม่มีสำนึก ดูหน้ามัน
เอาไว้แล้วกันแฟนคุณให้อยู่ห่างๆมัน คุณจะได้ไม่ต้องโดนแย่งคนรักอย่างผม”

ใบหน้าหวานชาไปหมดก่อนจะมองไปรอบๆ ทุกสายตาในร้านมองมาที่เขาแล้วพากันซุบซิบหนักขึ้น

คนเป็นเป้าสายตาหันกลับไปมองคู่กรณี ร่างบางกัดปากก่อนจะมองคนที่นั่งน้ำตาคลออยู่ที่โต๊ะ ยิ่งเห็นรอยยิ้มเหยียดหยันและสะใจจากผู้ชายคนนั้นก็ยิ่งโมโห แม้จะยังไม่รู้แน่ว่าอีกฝ่ายมาราวีเขาทำไม แต่มันต้องเกี่ยวกับเจ้าตัวดีแน่ๆ.....

To be con.