*~_ TVXQ & SJ Fiction + Novel By Ayo _~* >>YAOI<<

ยองอุนเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกว่าน้ำตาพาลจะไหลอีกแล้ว ดวงตาคมกระพริบถี่เพื่อไล่น้ำตา ถ้าไอ้สองคนนั่นมันหันมาเห็นจะพาลหมดสนุก เขาต้องเข้มแข็งแม้ในอกจะปวดร้าวจนแทบทนไม่ไหว เด็กหนุ่มกัดฟันสะกดความเจ็บในอกไว้อย่างสุดความสามารถ รู้สึกสมเพชตัวเอง นี่เหรอผู้ชายที่ใครๆก็หมายปอง ตอนนี้เขามันก็แค่คนอกหักที่ไม่เหลือแม้แต่ความเข้มแข็งเอาไว้สักนิด ที่ยืนอยู่ได้ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้เพื่อนรักช่วยกันประคับประคองก็แทบไม่มีแรงมีชีวิตอยู่ต่อไป....

ตาคมกระพริบถี่ก่อนจะก้มหน้าลงไปทางหนึ่งในสองของไอ้เพื่อนรักที่สะกิดเรียก เห็นไอ้ยูชอนบุ้ยใบ้ไปอีกทางจึงหันไปมองตาม ก่อนจะพบเข้ากับคนคนหนึ่งที่ไม่เคยเลื่อนหายไปจากห้วงความคิด

ในอกเจ็บหนึบเมื่อสบตากลมโตของฝ่ายนั้น อยากเดินหนีไปให้พ้นเพราะยังทำใจไม่ได้ที่จะเผชิญหน้ากัน แต่ขาเจ้ากรรมกลับไม่ยอมขยับไปไหน

จองซูยืนมองเจ้าตัวดีด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย เคยคิดเล่นๆว่าถ้าวันหนึ่งต้องแยกจากกันจะเป็นยังไง ณ ตอนนั้นรู้สึกขำและคิดว่าคงไม่เป็นไร แต่5วันมานี้รู้แล้วว่าห่างกันแค่เพียงนาทีก็เจ็บปวดและโหยหาร้าวกับจะขาดใจ

ขาเรียวก้าวไปยืนตรงหน้าของเด็กหนุ่ม ใบหน้าที่ไม่ได้เห็นมา5วันดูไม่เหมือนเคย น้องผอมไปหรือเปล่า ทำไมถึงได้ดูโทรมลงไปถนัดตา คำพูดและคำถามมากมายที่อยากสื่อสารออกไปแต่มันกลับติดอยู่ในอก ไม่รู้จะพูดประโยคไหนก่อนดี มือเรียวค่อยๆยกขึ้นแล้ววางทาบไว้ที่ข้างแก้มของคนที่ไม่ได้เห็นหน้ามา5วัน เพียงแค่มือเรียวทาบลงบนแก้มก็เหมือนความรู้สึกที่กดไว้จะทะลักทลาย ความคิดถึงที่กัดกินในใจอยู่ตลอดเวลาทำให้คนตัวโตต้องยกมือขึ้นทาบมือเรียวนั้นเอาไว้อย่างแสนโหยหา กี่วันที่ผมไม่ได้เห็นหน้าพี่ กี่วันที่ผมไม่ได้สัมผัสพี่ รู้ไหมผมคิดถึงพี่แทบจะบ้า และแม้จะเฝ้าย้ำกับตัวเองว่าให้เลิกรักพี่ซะมันก็ทำไม่ได้

“ยองอุน....”

เสียงหวานรอดผ่านเรียวปากอิ่มคล้ายละเมอ ชื่อที่ไม่ได้เรียกมา5วัน การอยู่โดยไม่มีอีกฝ่ายวนเวียนอยู่ข้างๆมันเจ็บปวดซะยิ่งกว่าอะไร

ร่างบางยกมืออีกข้างขึ้นกุมแก้มเจ้าน้องชายซึ่งอีกฝ่ายก็ยอมให้กุมไว้แต่โดยดี ราวกับทั้งสองอยู่ในห้วงเวลาที่เป็นของตัวเอง ทุกอย่างรอบข้างเหมือนหยุดเคลื่อนไหว เด็กหนุ่มเบี่ยงหน้าจูบฝ่ามือเย็นของคนเป็นพี่ชายอย่างแสนคิดถึง ยุนโฮและยูชอนพร้อมใจกันทำตัวให้เงียบที่สุด ไม่อยากรบกวนเวลาที่เป็นส่วนตัวของไอ้เพื่อนเลิฟ อดที่จะยิ้มกับภาพตรงหน้าไม่ได้ 5วันมานี่ไอ้เพื่อนรักทำตัวราวกับว่าพร้อมจะขาดใจตายได้ทุกเมื่อ พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงถึงจะดึงคุณชาย คิม ยองอุนกลับมาเป็นคนเดิมได้ แต่ตอนนี้คงไม่ต้องห่วงอะไรแล้วสินะ.....

ยองอุนสบตาจองซูอยากเอ่ยถามว่ามาทำไมแต่ก็พูดไม่ออก กลัวร่างบางจะบอกว่ามาดูในฐานะพี่ชายเท่านั้น แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้นก็ไม่เป็นไร ขอเพียงให้เขาได้เห็นใบหน้านี้ จะต้องย้ำว่าพี่แค่มาดูผมในฐานะน้องชายก็ไม่แคร์

เด็กหนุ่มสองคนที่มองเพื่อนเลิฟสบตากับพี่ชายที่รักอย่างลุ้นๆว่าคู่นั้นเขาจะพูดอะไรกันเป็นประโยคแรก มือใหญ่ของยุนโฮดันประตูรถปิดให้เบาที่สุด เพราะกลัวว่าจะไปรบกวนโลกส่วนตัวของคนทั้งคู่ ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อไอ้เพื่อนตัวดีที่ยืนอยู่ด้วยกันยืนหน้ามากระซิบพนันกันว่าพี่จองซูมาหาไอ้ยองอุนทำไม

คนตัวโตก้มลงมองเจ้าของมือเรียวที่ยังกุมไว้ข้างแก้มเขา พยายามอ่านในดวงตาโตว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในนั้นบ้าง มาถึงตอนนี้เพิ่งได้สังเกตว่าพี่ชายที่รักดูไม่สดใสเหมือนเคย ใบหน้าหวานที่เคยอิ่มเอิบกลับซูบตอบ เรียวปากอิ่มเปล่งปลั่งกลับแห้งแตก

คนช่างสังเกตยกนิ้วขึ้นไล้ปากอิ่มเต็มของคนตรงหน้าแผ่วเบาอย่างห่วงใย เสียงมอเตอร์ไซค์แล่นดังใกล้เข้ามา หากแต่เสียงนั้นก็ไม่ได้ทำให้คนสองคนละสายตาที่สบกันอยู่ออกไป...

จองซูมองใบหน้าที่กุมเอาไว้โดยไม่พูดอะไรปล่อยให้เจ้าตัวดีเลื่อนนิ้วไล้อยู่ที่เรียวปากของตัวเอง นี่สินะสัมผัสที่คุ้นเคย อยากจะพูดความรู้สึกที่เก็บเอาไว้ในใจออกไปเร็วๆ อยากอธิบายเรื่องที่ตบหน้าเจ้าตัวดีไปวันนั้นว่ามันเป็นเพราะตกใจไม่ใช่รังเกียจ..............อยากบอกเหลือเกิน

เรียวปากอิ่มกำลังจะเอื้อนเอ่ยบอกความรู้สึกในใจ หากแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงตะโกนของเพื่อนเจ้าตัวดีก็ดังขึ้นขัดเสียก่อน

“ไอ้ยองอุนหลบ!”

สิ้นเสียงตะโกนพร้อมทั้งมีเสียงวัตถุบางอย่างดังตามมาติดๆ ร่างทั้งร่างก็ถูกรวบเข้าไปในอ้อมกอดแกร่ง ก่อนที่คนตัวโตจะหมุนร่างเขาเข้าหากำแพงแทนที่เจ้าตัว แผ่นหลังบางครูดไปกับกำแพงเมื่อคนที่กอดเขาเอาไว้เต็มอ้อมแขนทรุดตัวลงที่พื้นน้ำเจิ่งนอง มือเรียวโอบกอดแผ่นหลังกว้าง ศีรษะทุยถูกกดให้แนบอยู่กับแผ่นอกหนาของเจ้าตัวดี
ดวงตาโตไหวระริกเมื่อจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าอะไรเป็นอะไร หากแต่เสียงอุทานพร้อมการหายใจที่ผิดปกติออกไปของอีกฝ่ายทำให้ใจเริ่มเสีย.....

ยุนโฮย่อตัวหลบอยู่ข้างรถของตัวเอง ใบหน้าของเด็กหนุ่มเครียดขรึม แม้จะยังงงว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงแต่ก็ไม่มีเวลามากนัก

ย้อนกลับไปเมื่อไม่ถึงนาทีก่อน เขากำลังจะบอกให้ไอ้เพื่อนตัวโตพาพี่ชายสุดที่รักของมันเข้าไปคุยกันในร้าน หากแต่ยังไม่ทันได้บอกสายตาก็เหลือบไปเห็นรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งที่ขับมาจอดอยู่ที่ถนนฝั่งตรงข้าม พลันชายสวมหมวกกันน็อคใส่ชุดหนังสีดำก็ชักปืนแล้วเล็งมายังทิศทางที่ไอ้เพื่อนเลิฟกำลังยืนซึ้งกับพี่ชาย ปากไวกว่าความคิดเขาตะโกนบอกไอ้เพื่อนรักไป แล้วฝ่ายนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองก่อนจะตวัดตัวพี่มันเข้าไปชิดกำแพงทันทีที่เสียงปืนดังขึ้น ไม่รู้ว่าใครเล่นบ้าอะไรแบบนี้ แต่เขาจะไม่มีวันให้ไอ้นรกนั่นได้ยิงซ้ำ

เด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลากระชากประตูรถของตัวเองออก ก่อนจะเปิดลิ้นชักหน้ารถแล้วหยิบสิ่งๆหนึ่งขึ้นมาไว้ในมือ ร่างสูงขึ้นลำกล้องก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เสียงย่ำน้ำตรงมาทางนี้ บ่งบอกว่าอีกฝ่ายกะซ้ำให้ตาย ดวงตาเรียวเล็กหลับลงก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วแล้วลั่นไกใส่ไอ้หมาลอบกัด

‘ปัง! ปัง! ปัง!’

คนหมายเอาชีวิตถอยหลังเมื่อโดนยิงตอบโต้ มันลังเลว่าจะหนีหรือเข้าไปซ้ำเป้าหมายให้ตายตามที่ได้รับคำสั่งมา หากแต่ก็ต้องรีบกลับขึ้นมอเตอร์ไซค์เมื่อเห็นว่าไม่ใช่แค่คนนอกร้านที่มีปืน....

เสียงมอเตอร์ไซค์ดังไกลออกไป พอกับที่เจ้าของใบหน้าหวานเริ่มรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นได้ เขาโดนลอบยิง จากใครที่ไหนไม่รู้ แต่ที่รู้คือเจ้าตัวดีเอาตัวบังเขาไว้

“ยองอุน....ยองอุน”

แม้จะปลอบใจตัวเองว่าคนที่หายใจแผ่วเบารดต้นคออยู่นี่คงไม่ได้โดนกระสุนเข้า หากแต่น้ำเสียงที่เรียกชื่ออีกฝ่ายก็สั่นเทาเกินจะห้าม มือเรียวเขย่าแผ่นหลังกว้างแต่ก็ไร้ซึ่งการตอบสนอง พยายามก้มหน้าลงมองอีกฝ่ายที่ซุกอยู่ที่อก เพื่อหวังจะได้เห็นดวงตาคมเงยขึ้นมาสบตากันแต่ก็ว่างเปล่า

ประตูร้านเปิดออก แจจุงวิ่งออกมาพร้อมกับจุนซูที่ในมือถือปืน .356 ของยูชอนเอาไว้

“ยองอุน อย่าเล่นอย่างงี้นะพี่ไม่ตลก พูดกับพี่เดี๋ยวนี้นะ!”

เมื่อไร้ซึ่งการตอบสนองจากคนที่ยังนิ่ง เสียงหวานเริ่มละล้ำละลักมากขึ้นกว่าเดิม แผ่นหลังกว้างถูกเขย่าหนักกว่าเก่า ก่อนที่มือเรียวจะได้สัมผัสกับบางสิ่งที่เปียกชื่นตรงหัวไหล่ของคนตัวโต มือเรียวกำเสื้อตรงที่เป็นรูแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะยกมือขึ้นมาดูว่าบางอย่างที่เปียกมือคืออะไร อาการแน่นิ่งของน้องชายบ่งบอกว่าอีกฝ่ายไม่มีสติแล้ว…

ร่างบางโอบกระชับร่างของเจ้าตัวดีไว้แนบอก พยายามเรียกชื่ออีกฝ่ายซ้ำๆ ฝนเริ่มทิ้งเม็ดหนาขึ้น เจ้าของใบหน้าหวานกัดปากตัวเองห้ามเสียงสะอื้นเมื่อดวงตาเห็นเลือดสีแดงสดของคนหมดสติไหลปะปนไปกับน้ำฝน

ยุนโฮกัดฟันเมื่อเห็นสภาพไอ้เพื่อนรัก รับรู้ว่ากระสุนเพียงนัดเดียวที่ศัตรูยิงมาตรงเข้าเป้าหมายอย่างจัง เด็กหนุ่มมองภาพเบื้องหน้าอย่างเจ็บปวด เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับอารมณ์ ก่อนจะหันไปบอกยูชอนที่ยืนหน้าเครียดอยู่ข้างๆให้เรียกรถพยาบาล.....

$..$..$..$..$..$..$..$..$..$

ใบหน้าสวยหันซ้ายหันขาวเพื่อหาเพื่อนให้เจอ ขาเพรียวก้าวไปยังทิศทางที่ถามเอาจากพยาบาลที่เดินผ่านมาเมื่อครู่ก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องฉุกเฉิน

“จองซู”

เอ่ยเรียกเพื่อนรักที่นั่งนิ่งอยู่หน้าห้องนั้นไม่ขยับไปไหน ผมสลวยยังเปียกชื้น เสื้อเชิ้ตสีฟ้าตัวเก่งถูกแต้มไปด้วยเลือดของคนบาดเจ็บที่ถูกพาเข้าห้องฉุกเฉินทันทีที่มาถึง เจ้าของชื่อค่อยๆหันมาหา ฮีชอลใจหายวาบเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนร่างบาง ดวงตาโตดูเลื่อนลอย ใบหน้าหวานซีดเสียจนไม่มีสีเลือด ร่างเพรียวเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างอีกฝ่าย

“ฉันเพิ่งรู้...แกไม่เป็นไรนะ”

คนโดนถามไม่ตอบแต่หันไปมองทางประตูห้องฉุกเฉิน คนเพิ่งมามองตามก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามือเรียวมาจับไว้ แล้วก็ต้องตกใจที่มือของเพื่อนเย็นเฉียบเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง คนหน้าสวยบีบมือเย็นเชียบนั้นราวกับให้กำลังใจ ดวงตาโตเหม่อมองทางประตู ไม่อยากละสายตาไปไหน เฝ้าอธิษฐานให้คนที่อยู่ในนั้นไม่เป็นอะไร หวาดกลัวว่าจะไม่ได้เห็นรอยยิ้ม และได้ฟังเสียงห้าวของเจ้าตัวดีที่คอยกระซิบอยู่ข้างหูอีกต่อไป กลัวซะจนร้องไห้ไม่ออก แม้จะมีเพื่อนที่คอยอยู่ข้างๆหากแต่ความหวาดกลัวกลับไม่ลดลง

ข้าแต่พระบิดา ลูกรู้ว่ามันผิดนักสำหรับความรักนี้ หากนี่คือการลงทัณฑ์จากพระองค์มันก็สาสมแล้ว แต่ลูกขอวิงวอนจะช่วงชิงสิ่งใดไปจากชีวิตลูกก็แล้วแต่พระบิดาจะทรงเห็นสมควร แต่ได้โปรดอยากพรากเขาไปจากลูกเลยพระบิดา......

คำวิงวอนที่มีอยู่ในใจไม่ได้ช่วยให้ความกลัวและเจ็บในอกหายไปสักนิด ทุกนาทีที่เวลาเดินไปเหมือนใจเขาจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ถ้าพี่รู้ตัวเร็วกว่านี้ ถ้าพี่ยอมรับใจตัวเองได้เร็วกว่านี้ เรื่องร้ายๆมันก็คงไม่เกิด อยากตบหน้าตัวเองสักพันครั้ง อยากตะโกนด่าความโง่เง่าของตัวเองให้สาสม......... มือเรียวกำเข้าหากันจนคนข้างตัวรู้สึก

“จองซูเล็บจะจิกเนื้อแก คลายมือออกเร็ว”

พยายามแกะมือของเพื่อนออกเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้แผล ยิ่งเห็นสภาพของมันก็ยิ่งสงสาร แม้หมอนี่จะไม่มีน้ำตาแต่เขารู้ว่าในใจของมันกำลังร่ำร้องราวกับคนบ้า อยากจะช่วยเพื่อนรักจับใจ

“จองซู แกฟังฉันยองอุนจะไม่เป็นไร น้องชายแกถึกจะตาย แกเองควรไปเปลี่ยนเสื้อผ้า หาอะไรอุ่นๆดื่มสักหน่อยดีไหม”

ปะเหลาะคนที่ยังนั่งมองประตูห้องฉุกเฉินไม่ลุกไปไหน กลัวว่าคนข้างตัวจะไม่สบายไปด้วยอีกคน ร่างบางส่ายหน้าปฏิเสธ จะไม่มีวันลุกไปไหน ต่อจากนี้จะไม่มีวันยอมห่างจากยองอุนแม้สักวินาที

ฮีชอลถอนหายใจเมื่อเจอลูกดื้อของร่างบาง ก่อนจะหันไปรับผ้าเช็ดตัวจากเพื่อนคนป่วยมาคลุมให้คนข้างตัว
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ดวงตาโตยังไม่ล่ะไปจากที่เดิม เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่ประตูบานนั้นจะเปิดออกมา เฝ้าอธิษฐานขอให้คนในห้องไม่เป็นอะไร

ร่างเพรียวหันกลับมามองคนข้างตัว หลังจากที่นั่งคุยถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากบรรดาผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์จนรู้เรื่องรู้ราว สงสารคนนั่งมองประตูห้องฉุกเฉินขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ด้วยรู้ว่าเพื่อนไปหาน้องชายสุดที่รักของมันด้วยความรู้สึกไหน คนหน้าสวยหันกลับมาก่อนจะจับมือเรียวมากุมไว้

“บอกพ่อยองอุนมันหรือยังว่ายองอุนมันโดนยิง?”

ใบหน้าสวยหวานหันกลับมาก่อนจะส่ายช้าๆ

“ฉันกลัวคุณลุงตกใจแล้วจะป่วยไปอีกคน”

“แจ้งตำรวจแล้วใช่ไหม?”

คราวนี้คนไม่ยอมลุกไปไหนพยักหน้าตอบ

“แล้วพอจะเดาได้หรือเปล่าว่าใครเป็นคนทำ?”

“ฉันไม่รู้ฮีชอล ยองอุนไม่น่ามีศัตรูที่คิดจะฆ่าแกงกันมาก่อน”

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้นก็มีผู้ชายใส่สูทคนหนึ่งเดินเข้ามาหายุนโฮ ก่อนจะยื่นเอกสารบางอย่างมาให้เด็กหนุ่ม คนหล่อเหลากัดปากก่อนจะมองมาทางพี่ชายของไอ้เพื่อนรัก แล้วยื่นเอกสารในมือมาให้

“ผมให้คนสืบดูว่ามือปืนเป็นใคร แล้วใครเป็นผู้ว่าจ้าง นี่ครับข้อมูลทั้งหมด”

ร่างบางยื่นออกไปรับเอกสารมาอ่านก่อนจะต้องกัดกรามแน่นอยากโกรธที่สุด ฮีชอลยกมือขึ้นปิดปากเมื่อเห็นชื่อผู้ว่าจ้าง เหลือบตาขึ้นมองหน้าคนข้างๆก็เสียวสันหลังวูบ

“ทำอะไรให้ฉันหน่อยได้ไหมฮีชอล”

เสียงเย็นเยียบจากคนที่ดูเหมือนจะโกรธจนหูอื่อทำเอาคนกำลังจะโดนไหว้วานต้องพยักหน้ารับแทบไม่ทัน เพราะรู้ว่าถ้าหมอนี่โกรธการทำตามอีกฝ่ายโดยไม่มีข้อแม้เท่านั้นที่เป็นหนทางที่ดีที่สุด

“จะเอาแรงประมาณไหน เอาขั้นตายเลยหรือเปล่า?”

ถามออกไปแล้วรอฟังคำตอบ จองซูกำกระดาษในมือตัวเองจนยับยู่ยี่อย่างโกรธจัด ดวงตาโตวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ

“ความตายสบายเกินไปสำหรับสองพ่อลูกนั่น ยึดทุกอย่างของมันมา แม้แต่บ้านก็อย่าให้มันได้เหลือไว้ซุกหัวนอน…”

เสียงเย็บเยียบที่หลุดออกมาจากเรียวปากอิ่มเรียกให้ทุกคนที่นั่งรอดูอาการคนป่วยหนาวเยือกไปทั้งตัว

To be con.