[S] Give Me Your HEART! <14>
posted on 28 Nov 2009 10:31 by ayofix in SJFIC
Title: Give Me Your HEART! (ขอได้ไหม...หัวใจนางฟ้า) <14>
Author: Ayo
Paring: KangTeuk
Rate: PG-15(This Part)
Category: Romantic / Comedy
$..$..$..$..$..$..$..$..$..$
รถสปอร์ตคันสวยถูกจอดเทียบอยู่ริมฟุตบาตร แสงแดดยามบ่ายแก่ทำให้คนตัวโตต้องขยับแว่นกันแดดสีเข้มให้เข้าที่ และเมื่อล็อคกุญแจรถเสร็จแล้วเด็กหนุ่มก็ก้าวเดินไปยังร้านเหล้าที่อยู่เบื้องหน้า ประตูร้านถูกมือใหญ่ดันให้เปิดออกและเจ้าตัวก็ก้าวเข้ามา ใบหน้าหล่อคมยิ้มให้กับเพื่อนทั้งสี่คนที่นั่งกันอยู่ก่อนแล้ว
“ไม่มาพรุ่งนี้เลยวะยองอุน”
คนมีใบหน้าสวยกว่าผู้หญิงเอ่ยแซว เพราะนัดกับเพื่อนไว้ตั้งแต่ช่วงสายๆแต่มันดันมาเอาบ่ายแก่ๆ คำแซวนั้นพาเอาทุกคนต่างอมยิ้ม คนโดนแซวส่ายหน้าก่อนจะเดินไปหย่อนตัวลงนั่งข้างไอ้สวยปากหมาที่นั่งเตะขาอยู่บนตักไอ้หล่อแฟนมันโดยที่มือก็เล่นหมากรุกกับไอ้คนบ้าเกมส์เด็กในความดูแลของคุณชายปาร์คเขา.....
คนตัวโตนั่งลงก่อนจะยื่นหน้าไปดูกระดานหมากรุกแล้วช่วยไอ้คนติดเกมส์เล่นซะ
“กูมาช้าให้กูมาพรุ่งนี้ แต่ทำไมพอไอ้ยุนโฮมันมาช้ามึงไม่ยักกะไล่มันมาพรุ่งนี้บ้างวะ มีแต่งอน ไอ้แจจุง”
มือใหญ่ปล่อยตัวหมากวางตรงตำแหน่งรุกฆาตทำเอาคนหน้าสวยกว่าผู้หญิงทำหน้าเซ็งแล้วหันไปหาไอ้คนที่เพิ่งมา
“เพราะอะไรมึงยังต้องถามอีกเหรอยองอุน.....”
ปากก็ว่ามือก็จับตัวหมากเรียงใหม่ โดยมีเจ้าของตักกว้างที่นั่งอยู่ช่วยเรียงไปด้วย แจจุงเริ่มเดินหมากกระดานใหม่
ยองอุนยิ้มกับคำตอบของเพื่อน เดี๋ยวนี้ช่างกล้า
การเล่นหมากรุกของคนสวยกับคนน่ารักยังดำเนินไปโดยมีเทรนเนอร์ประจำตัวคอยกระซิบสอนในการเดินหมาก เด็กหนุ่มท้าวแขนนั่งมองมันเล่นกันอย่างสนุกสนาน เอ่ยแซวบ้างพอครึ้มๆจนเวลาผ่านไป แดดที่เคยจ้ากลับอ่อนแสง และเมื่อยกนาฬิกาขึ้นดูก็คิดว่าคงต้องขอตัวกลับสักที
“งั้นกูกลับก่อนก็แล้วกันนะ”
ทุกคนในโต๊ะเงยหน้าขึ้นมามอง แล้วก็เป็นคุณชายรถนำเข้าที่รั้งคนกำลังจะกลับเอาไว้ซะก่อน
“เออ...ไอ้ยองอุน............กูบอกเรื่องพี่จองซูกับพี่แตฮีแล้วนะ”
คนที่ยืดตัวขึ้นหันมามองไอ้เพื่อนรักอย่างแปลกใจแล้วทรุดตัวลงนั่งที่เดิม
“...........ทำไมวะ....บอกไปเดี๋ยวเขาก็อาการแย่อีกหรอก”
แม้จะรู้สึกลำบากใจอยู่บ้างแต่เขาก็ไม่ได้ซีเรียสถ้ายูชอนจะไม่บอกเรื่องของเขากับพี่ชายร่างบาง เพราะมาถึงตอนนี้ก็คิดว่ามันไม่ใช่เมื่อก่อนเขามีเหตุผลพอที่จะทำให้พี่ชายของไอ้เพื่อนรักยอมรับความจริงได้แน่......
ร่างสูงเพรียวยกขาขึ้นไขว่ห้างก่อนจะมองตรงไปยังเพื่อนรักอย่างขอบคุณ
“กูไม่อยากให้มึงลำบากใจอีกแล้วก็เลยเลือกที่จะบอกความจริงกับเขา มึงจะได้เป็นอิสระสักที กูขอบใจมากที่ช่วยกูมาตลอด”
ริมฝีปากบาง(แต่ห้อย?)ของร่างสูงเพรียวคลี่ยิ้มขอบคุณอย่างจริงใจ ซึ่งคนตัวโตก็ยิ้มตอบเช่นกันเขายันตัวลุกขึ้นก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าไอ้เพื่อนรัก ซึ่งอีกฝ่ายก็ยื่นมือมาตีลงบนมือเขาเบาๆ ทั้งสองจับมือและยิ้มให้กัน
“ยินดีรับใช้ชายปาร์ค...งั้นกูกลับก่อนนะ”
หันไปบอกเพื่อนอีกสามคนที่หันมายิ้มกับภาพตรงหน้าเช่นกัน ในขณะที่ยองอุนกำลังจะเดินไปยังประตูร้าน ประตูก็เปิดออกเสียก่อน และคนที่ก้าวเข้ามาทำให้เด็กหนุ่มทั้ง5ต้องหุบยิ้ม.....
ร่างเล็กบางของแตฮีก้าวเข้ามาในร้าน ใบหน้าสวยใสมีรอยยิ้มอ่อนหวานประดับอย่างทุกที ขาเรียวก้าวเข้ามายืนตรงหน้าเด็กหนุ่มตัวโต ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างที่ชอบทำ
“ยองอุน...พี่ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม”
คนโดนชวนอ้ำอึ้งแต่ก็ยอมพยักหน้าในที่สุด แล้วทั้งสองคนก็ออกจากร้านไป เพราะแตฮีบอกว่าอยากคุยกันเพียงลำพัง
$..$..$..$..$..$..$..$..$..$
เสียงเพลงดังคลอเบาๆ บรรยากาศสลัวลางจากโคมไฟดวงเล็กช่วยให้บรรยากาศดูโรแมนติกมากกว่าเดิม หากแต่เด็กหนุ่มตัวโตกลับรู้สึกว่าอึดอัดเป็นที่สุด ดวงตาคมเหลือบมองใบหน้าสวยใสของพี่ชายเพื่อนเป็นระยะ หลังจากที่ออกมาจากร้านและมาที่นี่อีกฝ่ายยังนั่งดื่มโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
“พี่แตฮีพอเถอะ...อย่าดื่มอีกเลย”
มือใหญ่เอื้อมไปรั้งแก้วคอกเทลในมือเรียวเล็กเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง เพราะถึงแม้ว่าคอกเทลเหล่านั้นจะเป็นแค่เครื่องดื่มอ่อนๆหากแต่ก็ยังมีแอลกอฮอล์ผสม.....
“ขอบคุณนะที่ยังเป็นห่วงพี่เสมอ”
เรียวปากบางเอ่ยบอกก่อนจะคลี่ยิ้มเศร้า ยองอุนถอนหายใจก่อนจะวางแก้วของอีกฝ่ายลงบนโต๊ะ
“พี่รู้เรื่องยองอุนกับแฟนแล้วล่ะ...........ยินดีด้วยนะ”
ดวงตากลมโตเพ่งมองอยู่ที่มือของอีกฝ่ายที่กำลังวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ ก่อนจะเบนสายตาขึ้นมามองใบหน้าหล่อคม
“พี่ขอโทษกับทุกเรื่องที่ผ่านมา ขอโทษที่ทำตัวอ่อนแอเกาะยองอุนไม่ปล่อย ต่อไปนี้พี่จะไม่ทำแบบนั้นอีก.......พี่จะขอเป็นแค่พี่ชายที่แสนดีของยองอุนจะได้ไหม”
เสียงหวานแผ่วเบาราวกระซิบ ดวงกลมโตฉายแววเศร้าเสียใจออกมา คนตัวโตอึ้งกับกริยานั้นทั้งโล่งอกทั้งสงสารอีกฝ่ายจับใจ เด็กหนุ่มคลี่ยิ้มส่งให้ก่อนจะเอื้อมมือออกไปกุมมือเรียวเล็กนั้นแล้วบีบเบาๆ
“พี่แตฮีเป็นพี่ชายไอ้ยูชอนก็เหมือนเป็นพี่ชายผมอยู่แล้ว…..มีอะไรก็บอกน้องชายคนนี้ได้นะครับ”
แตฮีพยักหน้าก่อนจะคลี่ยิ้มขอบคุณแต่ยังแฝงความเศร้าเพื่อเรียกคะแนนสงสารจากคนตรงหน้า
$..$..$..$..$..$..$..$..$..$
รถสปอร์ตถูกจอดลงที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของตระกูลปาร์ค คนขับลงจากรถและอ้อมไปช่วยเปิดประตูให้คนที่กำลังจะลงมา ฝ่ายนั้นเงยหน้าขึ้นยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน เด็กหนุ่มตัวโตเดินมาส่งร่างเล็กบางหน้าบ้าน มือเรียวเล็กกดออดเพื่อให้คนในบ้านเปิดประตู ก่อนจะหันกลับมาหาคนที่ยืนอยู่เบื้องหลัง
“ขอบคุณนะที่มาส่งพี่”
คนได้รับคำขอบคุณพยักหน้าก่อนหันหลังเพื่อเดินกลับไปที่รถเมื่อบานประตูของบ้านหลังใหญ่เปิดอ้าออกแล้ว
“ยองอุน........ขอพี่กอดยองอุนเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม”
เสียงหวานเรียกให้คนที่กำลังจะเดินกลับไปหันกลับมา และพอได้ยินคำขอจากคนที่ยังไม่เข้าบ้านไปเด็กหนุ่มก็เดินย้อนกลับมา ใบหน้าหล่อคมก้มลงมองใบหน้าสวยเห็นดวงตาอีกฝ่ายเอ่อไปด้วยน้ำตาและคล้ายจะบอกว่านี่เป็นคำขอสุดท้าย......
.....คนตัวโตก้มตัวลงมาแล้วกอดคนตรงหน้าเอาไว้ แตฮีเขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วโอบแขนไปยังรอบลำคอกว้าง มือใหญ่เอื้อมตบไหล่เล็กเบาๆอย่างให้กำลังใจโดยไม่รู้เลยว่าคนที่กอดอยู่ในวงแขนเหยียดยิ้มอย่างพอใจแล้วนิ้วเรียวก็เลื่อนกดปุ่มเล็กๆบนมือถือ......
.
..
...
ร่างบางยืนอยู่ริมหน้าต่างกระจก มือเรียวยกโทรศัพท์แนบหูแล้วทอดสายตาออกไปยังแสงไฟยามค่ำคืนเบื้องนอก
“อืม......ไม่เป็นไรมากหรอก ขอโทษและกันนะที่ทำให้เป็นห่วง...อืมแล้วเจอกันพรุ่งนี้นะฮีชอล”
ร่างบางละโทรศัพท์ออกจากหูก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอก ใบหน้าหวานครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายของวัน ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นโทรศัพท์ในมือก็ส่งเสียงดังสั้นๆบ่งบอกว่ามีข้อความเข้า คิ้วเรียวย่นเข้าหากันเมื่อเปิดดูข้อความ......
$..$..$..$..$..$..$..$..$..$
เสียงเปิดประตูเข้ามาทำให้คนที่ยังยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าต่างหันหน้ามามองก่อนจะหันกลับไปทอดสายตาสู่เบื้องนอกเช่นเคย เด็กหนุ่มตัวโตชะงักก่อนจะค่อยๆวางรองเท้าหนังของตัวเองลงที่ตู้เก็บรองเท้า ดวงตาคมมองตรงไปยังร่างที่ยืนกอดอกอยู่ริมหน้าต่าง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้และสวมกอดร่างนั้นจากทางเบื้องหลัง
“ทำไมวันนี้กลับบ้านแล้วไม่โทรบอกยองอุนหืม......”
พูดชิดแก้มนิ่มก่อนกดปลายจมูกลงบนไหล่บางของคนที่ยืนกอดอกไม่พูดไม่จา ใบหน้าหวานเอียงไปเล็กน้อยเมื่อคนที่คลอเคลียใบหน้าอยู่ที่ลาดไหล่เลื่อนตำแหน่งขึ้นมาที่ซอกคอหอมกรุ่น มือใหญ่ยังกอดกระชับอยู่ที่เอวเล็ก หากแต่ริมฝีปากได้รูปกลับกำลังขบเม้นผิวเนื้ออ่อนตรงซอกคอขาว จองซูพยายามสะกดความรู้สึกบางอย่างที่แล่นขึ้นมาในอก ดวงตาโตยังมองออกไปยังวิวนอกหน้าต่าง หากแต่ในดวงตานั้นกลับนิ่งสนิท ยองอุนเลื่อนมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของคนในวงแขน ใบหน้าหล่อคมยังวนเวียนอยู่ตรงละคอระหงของอีกฝ่าย หากแต่ก็ต้องชะงักเมื่อคนในวงแขนเอ่ยถามเสียงเย็น
“ปาร์ค แตฮีเป็นใคร....”
เด็กหนุ่มชะงักก่อนจะค่อยๆผละใบหน้าออกมาจากซอกคอขาวพอๆกับที่คนในวงแขนหันมาหาช้าๆ ดวงตาคมสบเข้ากับดวงตาโตและก็ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เพราะสายตาของคนรักนิ่งและกดดันอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน คนตัวโตหันหน้าหนีสายตาคาดคั้นนั้นพร้อมกันคิดหาคำอธิบายถึงชื่อที่คนรักถามออกมาให้วุ่น จองซูยังจ้องหน้ายองอุนเขม็ง อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าตัวดีจะอธิบายว่าคนที่มาหาเรื่องเขาถึงที่บริษัทเป็นใคร......
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ร่างบางกัดปากรอฟังคำอธิบายแต่ก็ไม่มีอะไรหลุดออกมาจากริมฝีปากได้รูปนั้นสักที จนในที่สุดก็เป็นตัวคนถามเองที่ต้องถอนหายใจและเดินผ่านอีกฝ่ายไปยังห้องนอน เด็กหนุ่มตัวโตยกมือขึ้นตบหน้าผาก เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูห้องนอนไม่เบานัก คนตกที่นั่งลำบากส่งเสียงจิ๊ในลำคออย่างขัดใจก่อนจะหมุนตัวเดินตามร่างบางไป
จองซูถอดเสื้อผ้าออกแล้วใส่ลงในตะกร้าข้างตู้เสื้อผ้า ผิวขาวเนียนที่ประกฎต่อสายตาทำเอาคนที่เดินตามเข้ามาแทบลืมหายใจ แต่ก็เพียงไม่นานคนที่เกือบเปลือยอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าก็คว้าเอาชุดคลุมอาบน้ำมาสวมใส่ เด็กหนุ่มตัวโตเดินมาขวางหน้าคนรักเอาไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะหายเข้าห้องน้ำไป ดวงตาโตที่แสนจะเฉยชาเหลือบขึ้นมองคนตรงหน้าก่อนจะหลุบลงอย่างเดิม
“หลบไป จะอาบน้ำ”
เสียงราบเรียบแต่ก็แฝงความงอนอยู่ในตัวทำเอาคนโดนไล่ให้หลบต้องถอนใจก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้พี่ชายร่างบางมากกว่าเก่า
“พี่แตฮีเขาเป็นพี่ชายไอ้ยูชอน”
เอ่ยบอกคนตรงหน้าเสียงอ่อน ซึ่งคนที่ได้ฟังก็เหลือบตาขึ้นมองแต่ก็ยังไม่ยอมพูดอะไร ทั้งสองคนสบตากันอีกครั้งและคราวนี้คนเป็นพี่เป็นฝ่ายหลบสายตาซะเอง
“หลบไป พี่จะอาบน้ำ”
คนตัวโตถอนหายใจเมื่อคนรักเริ่มมีคำว่าพี่เสริมในประโยค แสดงว่าลดระดับความโกรธลงมานิดหนึ่งแล้ว หากแต่ใบหน้าของอีกฝ่ายก็ยังเฉยสนิทอยู่เช่นเคย เด็กหนุ่มเม้มปากเพราะรู้ว่าถ้าไม่เล่าออกมาให้หมด รับรองคืนนี้พี่ชายร่างบางก็จะงอนอย่างงี้ไปทั้งคืน หรืออาจจะรามไปเป็นสัปดาห์ ในขณะที่กำลังตัดสินใจอยู่ว่าจะเล่าเรื่องของพี่แตฮีให้คนตรงหน้านี่ฟังดีไหม อีกฝ่ายก็เบี่ยงตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปซะเฉยๆ ยองอุนยกมือขึ้นเท้าเอวตัวเองก่อนมองไปที่ประตูห้องน้ำ คืนนี้สงสัยต้องง้อยาวแน่เลยกู…
จองซูปลดชุดคลุมอาบน้ำออกจากตัวก่อนจะก้าวลงไปนอนแช่น้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำ ใบหน้าหวานที่เคยเฉยสนิทบัดนี้งอง้ำอย่างไม่สบอารมณ์ คิ้วเรียวขมวดเข้าพันกันยุ่งเมื่อคิดไปถึงข้อความที่ถูกส่งเข้ามาให้เมื่อครู่ เฮอะพี่ชายเพื่อนอย่างนั้นเหรอ แล้วไอ้ภาพกอดกันกลมที่คุณพี่ชายเพื่อนส่งมาให้เขาดูน่ะมันอะไร เป็นพี่ชายของเพื่อนแบบไหนถึงต้องยืนกอดกัน ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ดูเหมือนเขาจะรู้แล้วล่ะว่าผู้ชายที่ปาร์ค แตฮีมาหาเรื่องเขาทำไมเมื่อตอนบ่าย ทุกถ้อยคำทุกประโยคที่ฝ่ายนั้นพูดมาเขาน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่าผู้ชายคนนั้นต้องการอะไร.....
ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดแถมด้วยความไม่พอใจกับภาพที่ได้รับ ไปหาเพื่อนอย่างนั้นเหรอ ไปหาเพื่อนแล้วไปยืนกอดกับพี่ชายเพื่อนได้ยังไง อยากตะโกนถามเจ้าเด็กบ้านั่นเหมือนกันว่าทำไม แต่เพราะว่านั่นไม่ใช่นิสัยของเขาถึงไม่ทำ
ร่างบางถอนหายใจก่อนจะวักน้ำอุ่นขึ้นมาลูบหน้า เพราะยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกสับสนไปหมด คนในอ่างกัดปากตัวเองแล้วนับหนึ่งถึงร้อยในใจ บอกกับตัวเองว่ามันไม่มีอะไร คนที่มาหาเขาเมื่อบ่ายอาจจะแค่อยากให้เขาทะเลาะกับเจ้าตัวดีก็ได้ แต่ยิ่งคิดก็ยังหงุดหงิด มือเรียววางไว้บนขอบอ่างและกำมันไว้อย่างต้องการสะกดอารมณ์ ขณะที่กำลังพยายามคิดเรื่องอื่นเพื่อให้ลืมเรื่องที่รบกวนจิตใจอยู่นั้นประตูห้องน้ำก็เปิดออกจนคนในอ่างต้องหันไปมอง แล้วก็ต้องสะบัดหน้ากลับเมื่อเห็นว่าใครที่เข้ามา
คนตัวโตมองไปยังร่างบางที่นั่งแช่น้ำอยู่ในอ่าง มือใหญ่ดึงประตูห้องน้ำปิดก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
เขาเดินเข้ามาใกล้อ่างอาบน้ำก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ
“ยองอุนช่วยอาบน้ำนะ”
บอกอย่างเอาใจก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเรียวที่ขอบอ่างขึ้นมาแล้วหันไปหยิบเอาขวดสบู่เหลวมาเทใส่มือก่อนชโลมลงไปบนผิวเนียนละเอียดของคนในอ่าง
Author: Ayo
Paring: KangTeuk
Rate: PG-15(This Part)
Category: Romantic / Comedy
$..$..$..$..$..$..$..$..$..$
รถสปอร์ตคันสวยถูกจอดเทียบอยู่ริมฟุตบาตร แสงแดดยามบ่ายแก่ทำให้คนตัวโตต้องขยับแว่นกันแดดสีเข้มให้เข้าที่ และเมื่อล็อคกุญแจรถเสร็จแล้วเด็กหนุ่มก็ก้าวเดินไปยังร้านเหล้าที่อยู่เบื้องหน้า ประตูร้านถูกมือใหญ่ดันให้เปิดออกและเจ้าตัวก็ก้าวเข้ามา ใบหน้าหล่อคมยิ้มให้กับเพื่อนทั้งสี่คนที่นั่งกันอยู่ก่อนแล้ว
“ไม่มาพรุ่งนี้เลยวะยองอุน”
คนมีใบหน้าสวยกว่าผู้หญิงเอ่ยแซว เพราะนัดกับเพื่อนไว้ตั้งแต่ช่วงสายๆแต่มันดันมาเอาบ่ายแก่ๆ คำแซวนั้นพาเอาทุกคนต่างอมยิ้ม คนโดนแซวส่ายหน้าก่อนจะเดินไปหย่อนตัวลงนั่งข้างไอ้สวยปากหมาที่นั่งเตะขาอยู่บนตักไอ้หล่อแฟนมันโดยที่มือก็เล่นหมากรุกกับไอ้คนบ้าเกมส์เด็กในความดูแลของคุณชายปาร์คเขา.....
คนตัวโตนั่งลงก่อนจะยื่นหน้าไปดูกระดานหมากรุกแล้วช่วยไอ้คนติดเกมส์เล่นซะ
“กูมาช้าให้กูมาพรุ่งนี้ แต่ทำไมพอไอ้ยุนโฮมันมาช้ามึงไม่ยักกะไล่มันมาพรุ่งนี้บ้างวะ มีแต่งอน ไอ้แจจุง”
มือใหญ่ปล่อยตัวหมากวางตรงตำแหน่งรุกฆาตทำเอาคนหน้าสวยกว่าผู้หญิงทำหน้าเซ็งแล้วหันไปหาไอ้คนที่เพิ่งมา
“เพราะอะไรมึงยังต้องถามอีกเหรอยองอุน.....”
ปากก็ว่ามือก็จับตัวหมากเรียงใหม่ โดยมีเจ้าของตักกว้างที่นั่งอยู่ช่วยเรียงไปด้วย แจจุงเริ่มเดินหมากกระดานใหม่
ยองอุนยิ้มกับคำตอบของเพื่อน เดี๋ยวนี้ช่างกล้า
การเล่นหมากรุกของคนสวยกับคนน่ารักยังดำเนินไปโดยมีเทรนเนอร์ประจำตัวคอยกระซิบสอนในการเดินหมาก เด็กหนุ่มท้าวแขนนั่งมองมันเล่นกันอย่างสนุกสนาน เอ่ยแซวบ้างพอครึ้มๆจนเวลาผ่านไป แดดที่เคยจ้ากลับอ่อนแสง และเมื่อยกนาฬิกาขึ้นดูก็คิดว่าคงต้องขอตัวกลับสักที
“งั้นกูกลับก่อนก็แล้วกันนะ”
ทุกคนในโต๊ะเงยหน้าขึ้นมามอง แล้วก็เป็นคุณชายรถนำเข้าที่รั้งคนกำลังจะกลับเอาไว้ซะก่อน
“เออ...ไอ้ยองอุน............กูบอกเรื่องพี่จองซูกับพี่แตฮีแล้วนะ”
คนที่ยืดตัวขึ้นหันมามองไอ้เพื่อนรักอย่างแปลกใจแล้วทรุดตัวลงนั่งที่เดิม
“...........ทำไมวะ....บอกไปเดี๋ยวเขาก็อาการแย่อีกหรอก”
แม้จะรู้สึกลำบากใจอยู่บ้างแต่เขาก็ไม่ได้ซีเรียสถ้ายูชอนจะไม่บอกเรื่องของเขากับพี่ชายร่างบาง เพราะมาถึงตอนนี้ก็คิดว่ามันไม่ใช่เมื่อก่อนเขามีเหตุผลพอที่จะทำให้พี่ชายของไอ้เพื่อนรักยอมรับความจริงได้แน่......
ร่างสูงเพรียวยกขาขึ้นไขว่ห้างก่อนจะมองตรงไปยังเพื่อนรักอย่างขอบคุณ
“กูไม่อยากให้มึงลำบากใจอีกแล้วก็เลยเลือกที่จะบอกความจริงกับเขา มึงจะได้เป็นอิสระสักที กูขอบใจมากที่ช่วยกูมาตลอด”
ริมฝีปากบาง(แต่ห้อย?)ของร่างสูงเพรียวคลี่ยิ้มขอบคุณอย่างจริงใจ ซึ่งคนตัวโตก็ยิ้มตอบเช่นกันเขายันตัวลุกขึ้นก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าไอ้เพื่อนรัก ซึ่งอีกฝ่ายก็ยื่นมือมาตีลงบนมือเขาเบาๆ ทั้งสองจับมือและยิ้มให้กัน
“ยินดีรับใช้ชายปาร์ค...งั้นกูกลับก่อนนะ”
หันไปบอกเพื่อนอีกสามคนที่หันมายิ้มกับภาพตรงหน้าเช่นกัน ในขณะที่ยองอุนกำลังจะเดินไปยังประตูร้าน ประตูก็เปิดออกเสียก่อน และคนที่ก้าวเข้ามาทำให้เด็กหนุ่มทั้ง5ต้องหุบยิ้ม.....
ร่างเล็กบางของแตฮีก้าวเข้ามาในร้าน ใบหน้าสวยใสมีรอยยิ้มอ่อนหวานประดับอย่างทุกที ขาเรียวก้าวเข้ามายืนตรงหน้าเด็กหนุ่มตัวโต ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างที่ชอบทำ
“ยองอุน...พี่ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม”
คนโดนชวนอ้ำอึ้งแต่ก็ยอมพยักหน้าในที่สุด แล้วทั้งสองคนก็ออกจากร้านไป เพราะแตฮีบอกว่าอยากคุยกันเพียงลำพัง
$..$..$..$..$..$..$..$..$..$
เสียงเพลงดังคลอเบาๆ บรรยากาศสลัวลางจากโคมไฟดวงเล็กช่วยให้บรรยากาศดูโรแมนติกมากกว่าเดิม หากแต่เด็กหนุ่มตัวโตกลับรู้สึกว่าอึดอัดเป็นที่สุด ดวงตาคมเหลือบมองใบหน้าสวยใสของพี่ชายเพื่อนเป็นระยะ หลังจากที่ออกมาจากร้านและมาที่นี่อีกฝ่ายยังนั่งดื่มโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
“พี่แตฮีพอเถอะ...อย่าดื่มอีกเลย”
มือใหญ่เอื้อมไปรั้งแก้วคอกเทลในมือเรียวเล็กเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง เพราะถึงแม้ว่าคอกเทลเหล่านั้นจะเป็นแค่เครื่องดื่มอ่อนๆหากแต่ก็ยังมีแอลกอฮอล์ผสม.....
“ขอบคุณนะที่ยังเป็นห่วงพี่เสมอ”
เรียวปากบางเอ่ยบอกก่อนจะคลี่ยิ้มเศร้า ยองอุนถอนหายใจก่อนจะวางแก้วของอีกฝ่ายลงบนโต๊ะ
“พี่รู้เรื่องยองอุนกับแฟนแล้วล่ะ...........ยินดีด้วยนะ”
ดวงตากลมโตเพ่งมองอยู่ที่มือของอีกฝ่ายที่กำลังวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ ก่อนจะเบนสายตาขึ้นมามองใบหน้าหล่อคม
“พี่ขอโทษกับทุกเรื่องที่ผ่านมา ขอโทษที่ทำตัวอ่อนแอเกาะยองอุนไม่ปล่อย ต่อไปนี้พี่จะไม่ทำแบบนั้นอีก.......พี่จะขอเป็นแค่พี่ชายที่แสนดีของยองอุนจะได้ไหม”
เสียงหวานแผ่วเบาราวกระซิบ ดวงกลมโตฉายแววเศร้าเสียใจออกมา คนตัวโตอึ้งกับกริยานั้นทั้งโล่งอกทั้งสงสารอีกฝ่ายจับใจ เด็กหนุ่มคลี่ยิ้มส่งให้ก่อนจะเอื้อมมือออกไปกุมมือเรียวเล็กนั้นแล้วบีบเบาๆ
“พี่แตฮีเป็นพี่ชายไอ้ยูชอนก็เหมือนเป็นพี่ชายผมอยู่แล้ว…..มีอะไรก็บอกน้องชายคนนี้ได้นะครับ”
แตฮีพยักหน้าก่อนจะคลี่ยิ้มขอบคุณแต่ยังแฝงความเศร้าเพื่อเรียกคะแนนสงสารจากคนตรงหน้า
$..$..$..$..$..$..$..$..$..$
รถสปอร์ตถูกจอดลงที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของตระกูลปาร์ค คนขับลงจากรถและอ้อมไปช่วยเปิดประตูให้คนที่กำลังจะลงมา ฝ่ายนั้นเงยหน้าขึ้นยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน เด็กหนุ่มตัวโตเดินมาส่งร่างเล็กบางหน้าบ้าน มือเรียวเล็กกดออดเพื่อให้คนในบ้านเปิดประตู ก่อนจะหันกลับมาหาคนที่ยืนอยู่เบื้องหลัง
“ขอบคุณนะที่มาส่งพี่”
คนได้รับคำขอบคุณพยักหน้าก่อนหันหลังเพื่อเดินกลับไปที่รถเมื่อบานประตูของบ้านหลังใหญ่เปิดอ้าออกแล้ว
“ยองอุน........ขอพี่กอดยองอุนเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม”
เสียงหวานเรียกให้คนที่กำลังจะเดินกลับไปหันกลับมา และพอได้ยินคำขอจากคนที่ยังไม่เข้าบ้านไปเด็กหนุ่มก็เดินย้อนกลับมา ใบหน้าหล่อคมก้มลงมองใบหน้าสวยเห็นดวงตาอีกฝ่ายเอ่อไปด้วยน้ำตาและคล้ายจะบอกว่านี่เป็นคำขอสุดท้าย......
.....คนตัวโตก้มตัวลงมาแล้วกอดคนตรงหน้าเอาไว้ แตฮีเขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วโอบแขนไปยังรอบลำคอกว้าง มือใหญ่เอื้อมตบไหล่เล็กเบาๆอย่างให้กำลังใจโดยไม่รู้เลยว่าคนที่กอดอยู่ในวงแขนเหยียดยิ้มอย่างพอใจแล้วนิ้วเรียวก็เลื่อนกดปุ่มเล็กๆบนมือถือ......
.
..
...
ร่างบางยืนอยู่ริมหน้าต่างกระจก มือเรียวยกโทรศัพท์แนบหูแล้วทอดสายตาออกไปยังแสงไฟยามค่ำคืนเบื้องนอก
“อืม......ไม่เป็นไรมากหรอก ขอโทษและกันนะที่ทำให้เป็นห่วง...อืมแล้วเจอกันพรุ่งนี้นะฮีชอล”
ร่างบางละโทรศัพท์ออกจากหูก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอก ใบหน้าหวานครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายของวัน ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นโทรศัพท์ในมือก็ส่งเสียงดังสั้นๆบ่งบอกว่ามีข้อความเข้า คิ้วเรียวย่นเข้าหากันเมื่อเปิดดูข้อความ......
$..$..$..$..$..$..$..$..$..$
เสียงเปิดประตูเข้ามาทำให้คนที่ยังยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าต่างหันหน้ามามองก่อนจะหันกลับไปทอดสายตาสู่เบื้องนอกเช่นเคย เด็กหนุ่มตัวโตชะงักก่อนจะค่อยๆวางรองเท้าหนังของตัวเองลงที่ตู้เก็บรองเท้า ดวงตาคมมองตรงไปยังร่างที่ยืนกอดอกอยู่ริมหน้าต่าง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้และสวมกอดร่างนั้นจากทางเบื้องหลัง
“ทำไมวันนี้กลับบ้านแล้วไม่โทรบอกยองอุนหืม......”
พูดชิดแก้มนิ่มก่อนกดปลายจมูกลงบนไหล่บางของคนที่ยืนกอดอกไม่พูดไม่จา ใบหน้าหวานเอียงไปเล็กน้อยเมื่อคนที่คลอเคลียใบหน้าอยู่ที่ลาดไหล่เลื่อนตำแหน่งขึ้นมาที่ซอกคอหอมกรุ่น มือใหญ่ยังกอดกระชับอยู่ที่เอวเล็ก หากแต่ริมฝีปากได้รูปกลับกำลังขบเม้นผิวเนื้ออ่อนตรงซอกคอขาว จองซูพยายามสะกดความรู้สึกบางอย่างที่แล่นขึ้นมาในอก ดวงตาโตยังมองออกไปยังวิวนอกหน้าต่าง หากแต่ในดวงตานั้นกลับนิ่งสนิท ยองอุนเลื่อนมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของคนในวงแขน ใบหน้าหล่อคมยังวนเวียนอยู่ตรงละคอระหงของอีกฝ่าย หากแต่ก็ต้องชะงักเมื่อคนในวงแขนเอ่ยถามเสียงเย็น
“ปาร์ค แตฮีเป็นใคร....”
เด็กหนุ่มชะงักก่อนจะค่อยๆผละใบหน้าออกมาจากซอกคอขาวพอๆกับที่คนในวงแขนหันมาหาช้าๆ ดวงตาคมสบเข้ากับดวงตาโตและก็ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เพราะสายตาของคนรักนิ่งและกดดันอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน คนตัวโตหันหน้าหนีสายตาคาดคั้นนั้นพร้อมกันคิดหาคำอธิบายถึงชื่อที่คนรักถามออกมาให้วุ่น จองซูยังจ้องหน้ายองอุนเขม็ง อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าตัวดีจะอธิบายว่าคนที่มาหาเรื่องเขาถึงที่บริษัทเป็นใคร......
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ร่างบางกัดปากรอฟังคำอธิบายแต่ก็ไม่มีอะไรหลุดออกมาจากริมฝีปากได้รูปนั้นสักที จนในที่สุดก็เป็นตัวคนถามเองที่ต้องถอนหายใจและเดินผ่านอีกฝ่ายไปยังห้องนอน เด็กหนุ่มตัวโตยกมือขึ้นตบหน้าผาก เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูห้องนอนไม่เบานัก คนตกที่นั่งลำบากส่งเสียงจิ๊ในลำคออย่างขัดใจก่อนจะหมุนตัวเดินตามร่างบางไป
จองซูถอดเสื้อผ้าออกแล้วใส่ลงในตะกร้าข้างตู้เสื้อผ้า ผิวขาวเนียนที่ประกฎต่อสายตาทำเอาคนที่เดินตามเข้ามาแทบลืมหายใจ แต่ก็เพียงไม่นานคนที่เกือบเปลือยอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าก็คว้าเอาชุดคลุมอาบน้ำมาสวมใส่ เด็กหนุ่มตัวโตเดินมาขวางหน้าคนรักเอาไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะหายเข้าห้องน้ำไป ดวงตาโตที่แสนจะเฉยชาเหลือบขึ้นมองคนตรงหน้าก่อนจะหลุบลงอย่างเดิม
“หลบไป จะอาบน้ำ”
เสียงราบเรียบแต่ก็แฝงความงอนอยู่ในตัวทำเอาคนโดนไล่ให้หลบต้องถอนใจก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้พี่ชายร่างบางมากกว่าเก่า
“พี่แตฮีเขาเป็นพี่ชายไอ้ยูชอน”
เอ่ยบอกคนตรงหน้าเสียงอ่อน ซึ่งคนที่ได้ฟังก็เหลือบตาขึ้นมองแต่ก็ยังไม่ยอมพูดอะไร ทั้งสองคนสบตากันอีกครั้งและคราวนี้คนเป็นพี่เป็นฝ่ายหลบสายตาซะเอง
“หลบไป พี่จะอาบน้ำ”
คนตัวโตถอนหายใจเมื่อคนรักเริ่มมีคำว่าพี่เสริมในประโยค แสดงว่าลดระดับความโกรธลงมานิดหนึ่งแล้ว หากแต่ใบหน้าของอีกฝ่ายก็ยังเฉยสนิทอยู่เช่นเคย เด็กหนุ่มเม้มปากเพราะรู้ว่าถ้าไม่เล่าออกมาให้หมด รับรองคืนนี้พี่ชายร่างบางก็จะงอนอย่างงี้ไปทั้งคืน หรืออาจจะรามไปเป็นสัปดาห์ ในขณะที่กำลังตัดสินใจอยู่ว่าจะเล่าเรื่องของพี่แตฮีให้คนตรงหน้านี่ฟังดีไหม อีกฝ่ายก็เบี่ยงตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปซะเฉยๆ ยองอุนยกมือขึ้นเท้าเอวตัวเองก่อนมองไปที่ประตูห้องน้ำ คืนนี้สงสัยต้องง้อยาวแน่เลยกู…
จองซูปลดชุดคลุมอาบน้ำออกจากตัวก่อนจะก้าวลงไปนอนแช่น้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำ ใบหน้าหวานที่เคยเฉยสนิทบัดนี้งอง้ำอย่างไม่สบอารมณ์ คิ้วเรียวขมวดเข้าพันกันยุ่งเมื่อคิดไปถึงข้อความที่ถูกส่งเข้ามาให้เมื่อครู่ เฮอะพี่ชายเพื่อนอย่างนั้นเหรอ แล้วไอ้ภาพกอดกันกลมที่คุณพี่ชายเพื่อนส่งมาให้เขาดูน่ะมันอะไร เป็นพี่ชายของเพื่อนแบบไหนถึงต้องยืนกอดกัน ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ดูเหมือนเขาจะรู้แล้วล่ะว่าผู้ชายที่ปาร์ค แตฮีมาหาเรื่องเขาทำไมเมื่อตอนบ่าย ทุกถ้อยคำทุกประโยคที่ฝ่ายนั้นพูดมาเขาน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่าผู้ชายคนนั้นต้องการอะไร.....
ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดแถมด้วยความไม่พอใจกับภาพที่ได้รับ ไปหาเพื่อนอย่างนั้นเหรอ ไปหาเพื่อนแล้วไปยืนกอดกับพี่ชายเพื่อนได้ยังไง อยากตะโกนถามเจ้าเด็กบ้านั่นเหมือนกันว่าทำไม แต่เพราะว่านั่นไม่ใช่นิสัยของเขาถึงไม่ทำ
ร่างบางถอนหายใจก่อนจะวักน้ำอุ่นขึ้นมาลูบหน้า เพราะยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกสับสนไปหมด คนในอ่างกัดปากตัวเองแล้วนับหนึ่งถึงร้อยในใจ บอกกับตัวเองว่ามันไม่มีอะไร คนที่มาหาเขาเมื่อบ่ายอาจจะแค่อยากให้เขาทะเลาะกับเจ้าตัวดีก็ได้ แต่ยิ่งคิดก็ยังหงุดหงิด มือเรียววางไว้บนขอบอ่างและกำมันไว้อย่างต้องการสะกดอารมณ์ ขณะที่กำลังพยายามคิดเรื่องอื่นเพื่อให้ลืมเรื่องที่รบกวนจิตใจอยู่นั้นประตูห้องน้ำก็เปิดออกจนคนในอ่างต้องหันไปมอง แล้วก็ต้องสะบัดหน้ากลับเมื่อเห็นว่าใครที่เข้ามา
คนตัวโตมองไปยังร่างบางที่นั่งแช่น้ำอยู่ในอ่าง มือใหญ่ดึงประตูห้องน้ำปิดก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
เขาเดินเข้ามาใกล้อ่างอาบน้ำก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ
“ยองอุนช่วยอาบน้ำนะ”
บอกอย่างเอาใจก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเรียวที่ขอบอ่างขึ้นมาแล้วหันไปหยิบเอาขวดสบู่เหลวมาเทใส่มือก่อนชโลมลงไปบนผิวเนียนละเอียดของคนในอ่าง
จองซูหันมามองใบหน้าหล่อคมของคนข้างอ่างก่อนหันหน้าหนีไปทางอื่นเมื่อสายตาบังเอิญมองไปยังบ่าแข็งแรงและอกกว้างของเจ้าตัวดีและทำให้รู้สึกใจเต้นกับร่างกายของอีกฝ่าย เจ้าตัวดีของเขานี่ชักจะโตเกินเด็กไปแล้ว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันก่อนสลัดความคิดฟุ้งซ่านเรื่องร่างกายของคนข้างอ่างออกไปจากหัว ตอนนี้เขากำลังโกรธและต้องการคำอธิบายเรื่องพี่ชายของเพื่อนเจ้าตัวอยู่
ยองอุนถูสบู่ไปยังเรียวแขนกลมกลึงของคนในอ่าง ดวงตาคมเหลือบมองใบหน้าหวานซึ่งก็ยังเห็นเพียงความเรียบเฉยในใบหน้านั้น เด็กหนุ่มกัดปากอย่างใช้ความคิดว่าเริ่มต้นด้วยประโยคไหนดี
“จะถูตรงนั้นให้เลขขึ้นเลยหรือไง”
เสียงหวานดังขึ้นทำลายความคิด คนที่ถูมืออยู่บนเรียวแขนขาวช้อนตาขึ้นมองก่อนจะยิ้มกับใบหน้าหวานที่ดูไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่
“แล้วจะให้ยองอุนถูตรงไหนก็บอกมาสิจะถูให้”
เอ่ยยิ้มๆก่อนจะเลื่อนมือให้สูงขึ้นอีกนิด แล้วเด็กหนุ่มก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับชะโงกหน้าเข้าไปหาใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ในอ่าง
“ความจริงที่ยองอุนถูไม่ถนัดก็เพราะนั่งอยู่ตรงนี้ ถ้าไงชากีให้ยองอุนลงไปในอ่างด้วยได้ไหม?”
เสียงห้าวแฝงความนัยทำเอาคนในอ่างหน้าร้อน เมื่อพอตีความหมายออกว่าเจ้าตัวดีต้องการจะลงมาอาบน้ำด้วย ดวงตาโตมองใบหน้าหล่อคมเฉยๆ
“กับพี่ชายยูชอน เคยขอเขาลงไปถูสบู่ให้ในอ่างไหม”
ยองอุนโคลงหัวตัวเองเมื่อโดนหมัดขวาตรงจากคนในอ่าง หากแต่ริมฝีปากได้รูปก็คลี่ยิ้มก่อนจะยืดตัวขึ้นแล้วดึงชายผ้าขนหนูออกจากเอว จองซูเบือนหน้าหนีจากร่างเปลือยเปล่าของคนตรงหน้า ใบหน้าหวานขับสีเข้มขึ้น
ระดับน้ำในอ่างสูงขึ้นเมื่อใครอีกคนก้าวขาเข้ามาในอ่าง แผ่นหลังกว้างเอนพิงขอบอ่างก่อนจะเอื้อมมือไปฉุดร่างบางที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันให้เคลื่อนตัวเข้ามาหา แผ่นหลังบางสัมผัสกับอกกว้างของคนที่ลงมาแช่น้ำด้วย เมื่อเจ้าตัวจับเขาหมุนให้หันหน้าออกไปทางเดียวกัน
“ทั้งถูสบู่ให้ทั้งอาบน้ำด้วยก็มีแต่ชากีคนเดียวเท่านั้นแหละ”
เสียงทุ้มกระซิบข้างหูก่อนจะกดจูบลงข้างแก้มหนักๆ ร่างบางยกขาชันขึ้น ยอมให้ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้อยู่กับร่างเปลือยของตัวเองใต้สายน้ำ เพราะเจ้าตัวดีไม่ได้สัมผัสเพราะความใคร่ แค่ลูบไล้สร้างความเพลิดเพลินและเอาใจเฉยๆ
“ตกลงจะบอกได้หรือยังว่าเขาเป็นใคร”
เงียบกับไปสักพักคนที่นั่งพิงอกอยู่เบื้องหน้าก็เอ่ยถามออกมา คิ้วเข้มเลิกสูงก่อนจะเอาคางวางเกยไหล่เล็กไว้
“ก็บอกแล้วไงว่าเขาเป็นพี่ชายไอ้ยูชอน”
“พี่ชายจริงๆเหรอ”
มือเรียววางลงบนมือใหญ่ที่โอบกอดอยู่รอบเอวใต้พื้นน้ำ ก่อนจะเอียงคอเพื่อให้ปลายจมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอขาวของตัวเอบได้ตามสบาย
“ลูกพี่ลูกน้อง”
คนนั่งอยู่ข้างหลังงึมงำ ร่างบางถอนหายใจความฟุ้งซ่านในหัวลดลงมากแล้ว
“แล้ว....เคยคบกับเขาหรือเปล่า”
คนที่ยังซุกอยู่กับซอกคอขาวไม่ยอมห่างเงยหน้าแล้วมองอย่างงๆปนแปลกใจ
“ไม่เคย....รู้เรื่องเขามาได้ยังไง”
เจ้าของวงแขนแปลกใจว่าคนที่นั่งกอดอยู่นี่รู้เรื่องพี่ชายของเพื่อนรักได้ยังไง แถมแต่ละคำถามก็จี้ตรงจุดทั้งนั้น มีใครบอกอะไรมาหรือเปล่าวะ....
“จะรู้มายังไงก็ไม่สำคัญ....... ทำไมหรือว่ายองอุนไม่อยากให้พี่รู้”
หันหน้ากลับไปถามคนที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลัง ซึ่งฝ่ายนั้นก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธ จองซูหันหน้ากลับมา
“แล้ว.......เขาเคยสารภาพรักกับยองอุนไหม?”
คราวนี้คนตัวโตชักแน่ใจว่าคนรักรู้เรื่องเกี่ยวกับแตฮีมาค่อนข้างมาก แต่รู้ได้ยังไงนี่สิ คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก มือใหญ่รั้งเอวบางที่กอดเอาไว้มาแนบตัวก่อนจะยกมือขึ้นดันปลายคางของคนเบื้องหน้าให้เงยรับจุมพิต ริมฝีปากได้รูปประทับลงบนเรียวปากอิ่มสีสด จูบเน้นตรงกลีบปากนุ่มสองสามครั้งก่อนจะใช้ปลายลิ้นไล้เลียไปบนเรียวปากนั้น ร่างบางเผยปากออกรับจูบอ่อนหวานจากคนตัวโตอย่างเต็มใจ
“อืม...”
เสียงหวานเล็ดลอดออกมา เมื่อจูบอ่อนหวานแปรเปลี่ยนเป็นหนักหน่วง มือใหญ่ดันไหล่บางให้หันมาเผชิญหน้ากัน แขนเรียวเลื่อนเข้าโอบกอดลำคอของอีกฝ่ายก่อนร่างทั้งร่างจะถูกรั้งให้แนบชิดกับแผ่นอกหนา สะโพกกลมกลึงถูกเคล้นคลึงจากมือร้อนสร้างความปั่นป่วนให้เจ้าของมันอย่างมาก นิ้วเรียวสอดเข้าใต้กลุ่มผมหนานุ่มของคนตัวโต ริมฝีปากได้รูปกับเรียวปากอิ่มแตะสัมผัสบดเบียดกันอยู่แบบนั้น ร่างบางเตลิดไปกับรสจูบที่แสนอ่อนโยนและร้อนแรงผสมกันก่อนดวงตาโตจะต้องลืมขึ้นอย่างตกใจ แขนเรียวผวาโอบรอบลำคอแกร่งแน่เข้า เมื่ออยู่ๆก็ถูกช้อนอุ้มขึ้นจากอ่างน้ำ พร้อมกับที่คนอุ้มละจูบออกไป
“อย่าพูดถึงคนอื่นเลย ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบันยองอุนก็มีแต่ชากีเป็นที่หนึ่งคนเดียวเท่านั้น”
เสียงห้าวกระซิบอยู่ข้างหู ดวงตาคมก้มลงมาสบกับดวงตาโตก่อนจะเคลื่อนใบหน้าลงมาจูบหน้าผากมนแผ่วเบาแล้วก้าวออกจากอ่างน้ำไป
.
..
...
ลมหายใจที่ดังสม่ำเสมอของคนที่นอนอยู่เคียงข้างเรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้ปรากฏบนใบหน้าหวาน จองซูนอนตะแคงข้างหนุนมือตัวเองมองเจ้าตัวดีที่หลับไปแล้วในความมืด แสงจันทร์ที่ส่องลอดบานหน้าต่างเข้ามาทำให้เห็นเค้าโครงหน้าของน้องชายได้ลางๆ
ร่างบางชันตัวแล้วเอาแขนเท้าคาง นิ้วเรียวลูบไล้ไปมาข้างแก้มสากของคนที่หลับใหล ตลอดระยะเวลาตั้งแต่แม่ของอีกฝ่ายตาย เขากับน้องก็อยู่ด้วยกันมาตลอด ยอมรับไม่เคยมานั่งสังเกตว่าเจ้าตัวดีของเขาเปลี่ยนไปมากเพียงใด เพราะถึงรูปร่างจะสูงและบึกบึนขึ้น โครงหน้าก็ดูคมสันเสียจนใครมองก็อดจะหันตามไม่ได้ หากแต่ก็ยังคิดว่าน้องเป็นแค่เพียงเด็กน้อยเหมือนเดิม จนกระทั่งความรักฉันท์พี่น้องมันเปลี่ยนไปโดยไม่อาจรู้ตัวนั่นแหละ ถึงได้รู้ว่าเจ้าตัวดีของเขาเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน
ปากอิ่มคลี่ยิ้มเมื่อนึกไปถึงวันเก่าๆ วีรกรรมทั้งหลายที่คนนอนหลับอยู่ข้างๆทำในอดีต มันเป็นเรื่องที่ชวนปวดหัวทั้งนั้น แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะโกรธน้องได้จริงจัง ครั้งนี้ก็เหมือนกัน แม้จะยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดว่า ปาร์ค แตฮีเป็นใคร แต่คำพูดและการกระทำของเด็กหนุ่มก็ทำให้เลิกคลางแคลงสงสัย ว่าเจ้าน้องชายจะมีอะไรๆกับฝ่ายนั้น ความหวั่นไหวที่เคยเกิดขึ้นมลายหายตั้งแต่อีกฝ่ายอุ้มกลับมาที่เตียงและยืนยันอย่างหนักแน่ผ่านทางคำพูด สัมผัส และร่างกาย แต่สิ่งเดียวที่ยังค้างคาในใจคือ ผู้ชายคนนั้นมาหาเรื่องเขาทำไม.....
ดวงตาโตเหม่อมองไปเบื้องหน้า ขณะที่นิ้วเรียวก็ยังแตะค้างไว้ที่ข้างแก้มของคนหลับ คิ้วเรียวย่นเข้าหากันเมื่อคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกถึงสาเหตุที่ผู้ชายคนนั้นมาหาเรื่องเอา ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นเอวเล็กก็ถูกแขนแกร่งที่พาดทับอยู่กอดกระชับเข้าหา คนหลับเขยิบตัวเข้ามาใกล้แล้วซุกหน้าลงที่อกบางอย่างที่ชอบทำเวลาหลับ เจ้าของแผ่นอกบางยกมือขึ้นปิดปากกลั้นหัวเราะกับท่าทางนั้น เพราะเขาแอบตั้งท่านอนนี้ของเจ้าตัวดี ว่าท่าหมีขาดความอบอุ่น....
ใบหน้าหวานเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มก่อนจะก้มหน้าลงไปจรดปลายจมูกบนหน้าผากของคนหลับ มือเรียวลูบผมดกดำแผ่วเบา จองซูมองยองอุนหลับอยู่แบบนั้นก่อนจะต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่ออยู่ๆเสียงเรียกเข้าสั้นก็ดังลั่นห้อง คนยังไม่หลับหันไปมองทางโต๊ะหัวเตียง เห็นหน้าจอมือถือของคนที่นอนซุกอยู่กับอกตัวเองมีแสงไฟกระพริบ ร่างบางเอียงคอและทำหน้าแปลกใจ ก่อนจะยื่นมือออกไปหยิบโทรศัพท์ของเจ้าตัวดีมาดู หน้าจอขึ้นว่ามีข้อความเข้า ทำเอายิ่งแปลกใจไปกันใหญ่ ดึกป่านนี้ใครยังส่งข้อความมา
นิ้วเรียวเลื่อนไปปลดล็อคโทรศัพท์ของคนหลับใหลอย่างไม่ติดขัด ก่อนจะเลื่อนเมนูเพื่อเปิดอ่านข้อความที่ถูกส่งมาให้อย่างไม่ต้องรอขออนุญาตเจ้าของ ก็นะเขาเป็นคนซื้อให้เองกับมือจะต้องขออนุญาตทำไม แล้วอีกอย่างไม่ว่าจะเป็นเขาหรือเด็กหนุ่มตัวโตก็มีสิทธิ์ดูโทรศัพท์หรือจะรับสายโทรเข้าของแต่ละฝ่ายมาตั้งแต่มีมือถือเครื่องแรกแล้ว เพราะฉะนั้นมือเรียวจึงเปิดข้อความขึ้นมาดูโดยไม่ได้ปลุกคนหลับแต่อย่างใด ข้อความถูกเปิดออกมา และทันทีที่ดวงตาโตกวาดตาอ่านข้อความ ความรู้สึกที่เคยหายไปแล้วก็กลับมาอีกครั้ง ใบหน้าสวยหวานเปลี่ยนเป็นไม่ชอบใจเมื่ออ่านข้อความจบ
‘หลับฝันดีนะจ๊ะยองอุน หลับฝันถึงพี่บ้าง รักเสมอนะ แตฮี’
ชื่อที่ลงท้ายข้อความทำเอาอารมณ์ไม่ค่อยจะดี นิ้วเรียวเลื่อนไปยังปุ่มกดลบข้อความจดจ่อว่าจะลบมันทิ้งซะดีไหม แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรเสียงข้อความเข้าของมือถือเครื่องตัวเองก็ขัดขึ้นซะก่อน คนที่หน้ายุ่งหันไปมองแล้วคว้าเครื่องมือสื่อสารของตัวเองขึ้นมากดดูบ้างแล้วก็ยิ่งปรี๊ด เมื่อได้อ่านข้อความ
‘หลับฝันดีอยู่ไหมคนหน้าด้านที่ชอบแย่งแฟนชาวบ้าน ถ้ายังฝันไม่ดีก็ลองเอาภาพนี้ไปดู..........แตฮี”
พออ่านจบก็มีเสียงเตือนว่ามีข้อความถูกส่งเข้ามาอีก ร่างบางรีบกดเปิดดูแล้วก็ต้องกัดปาก รูปภาพที่ถูกส่งเข้ามาเป็นภาพซึ่งน่าจะต่อจากภาพเมื่อตอนหัวค่ำ หากแต่คราวนี้เขาเห็นใบหน้าของคนที่โดนเจ้าตัวดีของเขากอดเอาไว้เต็มอ้อมแขนชัด ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นที่ยิ้มหยันใส่กล้อง คล้ายจะเยาะเย้ยอยู่ในที ไม่บอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายยิ้มแบบนั้นให้ใคร ก็ในเมื่อรูปทั้งสองรูปถูกส่งมาให้เขาราวกับจะยั่วเย้าและเยาะเย้ย มือเรียวดันฝาพับมือถือปิด
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่ชอบใจเป็นที่สุด เริ่มรับรู้แล้วว่า ผู้ชายที่ชื่อ ปาร์ค แตฮีต้องการอะไร สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการไม่ใช่ล้วงความลับทางธุรกิจหรืออะไรก็แล้วแต่อย่างที่คิดมากไว้ตอนแรก แต่มันคือคนที่นอนหลับอยู่ในวงแขนเรียว….เจ้าตัวดีของเขาต่างหาก ที่ฝ่ายนั้นมาหาเรื่องเอาก็เพราะอยากได้น้องชายของเขาไป
ดวงตาโตหรี่ลงเมื่อเริ่มปะติดปะต่อความต้องการของคนตัวเล็กบางนั่นได้ และเมื่อคิดได้ความรู้สึกในใจเบื้องลึกก็โผล่งออกมาทันทีว่าไม่มีทาง! ในอกร้อนรุ่มเมื่อทราบเจตนาของฝ่ายตรงข้าม มือเรียวกำโทรศัพท์ทั้งสองเครื่องเอาไว้
คิดวุ่นวายว่าจะทำยังไงดี ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น คนที่หลับใหลก็ขยับตัวแล้วเอื้อมมือมารั้งร่างบางให้ล้มตัวลงนอน แขนแกร่งวางพาดเอวบางก่อนจะซุกหน้าเข้ามาที่ซอกคอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่าลงที่ตรงนั้นจนขนลุกซู่ เด็กหนุ่มตัวโตยังหายใจสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด ดวงตาโตเปิดกว้างอยู่ท่ามกลางความมืด ในหัวยังคิดถึงผู้ชายอีกคนที่ส่งข้อความมาทำให้อารมณ์เสียก่อนเรียวปากอิ่มจะคลี่ยิ้มร้าย
จองซูวางโทรศัพท์สีขาวของตัวเองลงบนที่นอนข้างตัว ก่อนจะเปิดฝาพับโทรศัพท์สีดำซึ่งเป็นของยองอุนออก นิ้วเรียวกดเมนูภาพถ่าย ถ้าการที่อยู่ด้วยกันมานานมันทำให้เขารู้ว่าเจ้าตัวดีเอาแต่ใจมากเพียงใด มันก็ทำให้เขารับรู้ได้อีกว่าน้องชายสุดที่รักชอบถ่ายภาพเขาในทุกอิริยาบถเช่นกัน.....
ปากบางคลี่ยิ้มเมื่อเจอภาพถูกใจ หากเป็นเมื่อก่อนตอนที่ยังไม่ได้โดนหาเรื่องแบบนี้คงอยากจะบิดเจ้าของแขนแกร่งที่วางพาดเอวอยู่ให้เขียวนัก มีที่ไหนมาแอบถ่ายรูปพวกนี้เอาไว้ได้....
เสียงข้อความเข้าหาทำให้แตฮีหุบยิ้มสะใจกับการส่งข้อความไปเย้ยใครบางคน ใบหน้าสวยกว่าผู้หญิงหันไปมองทางต้นเสียง มือเรียวเล็กยื่นออกไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมาก่อนที่ทั้งหน้าจะระบายไปด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานเมื่อเห็นข้อความเข้า คงเป็นยองอุนของเขาแน่ๆ นิ้วเล็กกดเปิดข้อความแล้วก็แทบกรีดร้อง มือที่ถือโทรศัพท์ไว้สั่นเทิ้มทั้งโกรธทั้งรู้สึกเจ็บปวด ฟันขาวกัดเรียวปากของตัวเองเสียจนแทบห้อเลือด
มือเรียวกำโทรศัพท์ของตัวเองจนมันแทบพังคามือ ดวงตากลมโตที่ฉายแววดีใจตอนแรกแปลเปลี่ยนเป็นเออคลอไปด้วยน้ำตา ข้อความที่ถูกส่งเข้ามาไม่มีอะไรมากนอกจากคำว่า Good night เพียงคำเดียว หากแต่รูปภาพที่แนบมาด้วยนั่นราวกับมีดชั้นดีที่กรีดแทงหัวใจซะยับเยิน
แตฮีปิดฝาพับโทรศัพท์ลงไม่อาจทนมองภาพที่ถูกส่งกลับมาให้ตัวเองได้ ภาพที่ยองอุนของเขาตะกองกอดไอ้ผู้ชายหน้าด้านที่หลับใหลไว้อย่างทะนุถนอม ปลายจมูกโด่งเฝ้าคลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้มใสของไอ้ผู้ชายคนนั้น และถึงแม้จะมีผ้าห่มคลุมร่างของทั้งสองไว้ร่างเล็กบางก็รู้ได้ว่าใต้ผ้าห่มผืนนั้นคนทั้งสองคนเปลือยเปล่า......
ดวงตาโตหลับลงก่อนจะยกมือขึ้นกุมอกตัวเองเอาไว้ ความเจ็บปวดที่ได้เห็นภาพนั้นมันยังน้อยกว่าการได้รับรู้ว่าเบอร์โทรที่ส่งกลับมาเป็นของใคร ใช่มันเป็นเบอร์ของยองอุน ซึ่งเขาควรจะดีใจ แต่เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าเด็กหนุ่มตัวโตไม่มีทางส่งรูปพวกนี้มาให้เขาเป็นอันขาด คนที่ส่งมามันต้องเป็นไอ้ผู้ชายหน้าด้านคนนั้นแน่ๆ และนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ทนไม่ได้ ขนาดเขายังไม่เคยได้แตะต้องโทรศัพท์มือถือของคนคนนั้นเลย แล้วมันเป็นใครสำคัญขนาดยอมให้ยุ่งกับโทรศัพท์เชียวหรือ.....สำคัญจนยอมให้มันรังแกพี่เชียวหรือยองอุน
มือเรียวดันฝาพับโทรศัพท์ลงก่อนจะหันเอามันกลับไปวางไว้ที่เดิม จองซูดึงตัวเองกลับมาเมื่อคนที่นอนกอดเอว
อยู่กระชับอ้อมแขนราวกับจะบอกว่าไม่ให้เขาขยับไปไหน ร่างบางดึงตัวกลับมานอนอยู่ในอ้อมกอดของยองอุน ดวงตาโตค่อยๆหลับลง
‘Good night นะ ปาร์ค แตฮี....’
To be con.
ยองอุนถูสบู่ไปยังเรียวแขนกลมกลึงของคนในอ่าง ดวงตาคมเหลือบมองใบหน้าหวานซึ่งก็ยังเห็นเพียงความเรียบเฉยในใบหน้านั้น เด็กหนุ่มกัดปากอย่างใช้ความคิดว่าเริ่มต้นด้วยประโยคไหนดี
“จะถูตรงนั้นให้เลขขึ้นเลยหรือไง”
เสียงหวานดังขึ้นทำลายความคิด คนที่ถูมืออยู่บนเรียวแขนขาวช้อนตาขึ้นมองก่อนจะยิ้มกับใบหน้าหวานที่ดูไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่
“แล้วจะให้ยองอุนถูตรงไหนก็บอกมาสิจะถูให้”
เอ่ยยิ้มๆก่อนจะเลื่อนมือให้สูงขึ้นอีกนิด แล้วเด็กหนุ่มก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับชะโงกหน้าเข้าไปหาใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ในอ่าง
“ความจริงที่ยองอุนถูไม่ถนัดก็เพราะนั่งอยู่ตรงนี้ ถ้าไงชากีให้ยองอุนลงไปในอ่างด้วยได้ไหม?”
เสียงห้าวแฝงความนัยทำเอาคนในอ่างหน้าร้อน เมื่อพอตีความหมายออกว่าเจ้าตัวดีต้องการจะลงมาอาบน้ำด้วย ดวงตาโตมองใบหน้าหล่อคมเฉยๆ
“กับพี่ชายยูชอน เคยขอเขาลงไปถูสบู่ให้ในอ่างไหม”
ยองอุนโคลงหัวตัวเองเมื่อโดนหมัดขวาตรงจากคนในอ่าง หากแต่ริมฝีปากได้รูปก็คลี่ยิ้มก่อนจะยืดตัวขึ้นแล้วดึงชายผ้าขนหนูออกจากเอว จองซูเบือนหน้าหนีจากร่างเปลือยเปล่าของคนตรงหน้า ใบหน้าหวานขับสีเข้มขึ้น
ระดับน้ำในอ่างสูงขึ้นเมื่อใครอีกคนก้าวขาเข้ามาในอ่าง แผ่นหลังกว้างเอนพิงขอบอ่างก่อนจะเอื้อมมือไปฉุดร่างบางที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันให้เคลื่อนตัวเข้ามาหา แผ่นหลังบางสัมผัสกับอกกว้างของคนที่ลงมาแช่น้ำด้วย เมื่อเจ้าตัวจับเขาหมุนให้หันหน้าออกไปทางเดียวกัน
“ทั้งถูสบู่ให้ทั้งอาบน้ำด้วยก็มีแต่ชากีคนเดียวเท่านั้นแหละ”
เสียงทุ้มกระซิบข้างหูก่อนจะกดจูบลงข้างแก้มหนักๆ ร่างบางยกขาชันขึ้น ยอมให้ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้อยู่กับร่างเปลือยของตัวเองใต้สายน้ำ เพราะเจ้าตัวดีไม่ได้สัมผัสเพราะความใคร่ แค่ลูบไล้สร้างความเพลิดเพลินและเอาใจเฉยๆ
“ตกลงจะบอกได้หรือยังว่าเขาเป็นใคร”
เงียบกับไปสักพักคนที่นั่งพิงอกอยู่เบื้องหน้าก็เอ่ยถามออกมา คิ้วเข้มเลิกสูงก่อนจะเอาคางวางเกยไหล่เล็กไว้
“ก็บอกแล้วไงว่าเขาเป็นพี่ชายไอ้ยูชอน”
“พี่ชายจริงๆเหรอ”
มือเรียววางลงบนมือใหญ่ที่โอบกอดอยู่รอบเอวใต้พื้นน้ำ ก่อนจะเอียงคอเพื่อให้ปลายจมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอขาวของตัวเอบได้ตามสบาย
“ลูกพี่ลูกน้อง”
คนนั่งอยู่ข้างหลังงึมงำ ร่างบางถอนหายใจความฟุ้งซ่านในหัวลดลงมากแล้ว
“แล้ว....เคยคบกับเขาหรือเปล่า”
คนที่ยังซุกอยู่กับซอกคอขาวไม่ยอมห่างเงยหน้าแล้วมองอย่างงๆปนแปลกใจ
“ไม่เคย....รู้เรื่องเขามาได้ยังไง”
เจ้าของวงแขนแปลกใจว่าคนที่นั่งกอดอยู่นี่รู้เรื่องพี่ชายของเพื่อนรักได้ยังไง แถมแต่ละคำถามก็จี้ตรงจุดทั้งนั้น มีใครบอกอะไรมาหรือเปล่าวะ....
“จะรู้มายังไงก็ไม่สำคัญ....... ทำไมหรือว่ายองอุนไม่อยากให้พี่รู้”
หันหน้ากลับไปถามคนที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลัง ซึ่งฝ่ายนั้นก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธ จองซูหันหน้ากลับมา
“แล้ว.......เขาเคยสารภาพรักกับยองอุนไหม?”
คราวนี้คนตัวโตชักแน่ใจว่าคนรักรู้เรื่องเกี่ยวกับแตฮีมาค่อนข้างมาก แต่รู้ได้ยังไงนี่สิ คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก มือใหญ่รั้งเอวบางที่กอดเอาไว้มาแนบตัวก่อนจะยกมือขึ้นดันปลายคางของคนเบื้องหน้าให้เงยรับจุมพิต ริมฝีปากได้รูปประทับลงบนเรียวปากอิ่มสีสด จูบเน้นตรงกลีบปากนุ่มสองสามครั้งก่อนจะใช้ปลายลิ้นไล้เลียไปบนเรียวปากนั้น ร่างบางเผยปากออกรับจูบอ่อนหวานจากคนตัวโตอย่างเต็มใจ
“อืม...”
เสียงหวานเล็ดลอดออกมา เมื่อจูบอ่อนหวานแปรเปลี่ยนเป็นหนักหน่วง มือใหญ่ดันไหล่บางให้หันมาเผชิญหน้ากัน แขนเรียวเลื่อนเข้าโอบกอดลำคอของอีกฝ่ายก่อนร่างทั้งร่างจะถูกรั้งให้แนบชิดกับแผ่นอกหนา สะโพกกลมกลึงถูกเคล้นคลึงจากมือร้อนสร้างความปั่นป่วนให้เจ้าของมันอย่างมาก นิ้วเรียวสอดเข้าใต้กลุ่มผมหนานุ่มของคนตัวโต ริมฝีปากได้รูปกับเรียวปากอิ่มแตะสัมผัสบดเบียดกันอยู่แบบนั้น ร่างบางเตลิดไปกับรสจูบที่แสนอ่อนโยนและร้อนแรงผสมกันก่อนดวงตาโตจะต้องลืมขึ้นอย่างตกใจ แขนเรียวผวาโอบรอบลำคอแกร่งแน่เข้า เมื่ออยู่ๆก็ถูกช้อนอุ้มขึ้นจากอ่างน้ำ พร้อมกับที่คนอุ้มละจูบออกไป
“อย่าพูดถึงคนอื่นเลย ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบันยองอุนก็มีแต่ชากีเป็นที่หนึ่งคนเดียวเท่านั้น”
เสียงห้าวกระซิบอยู่ข้างหู ดวงตาคมก้มลงมาสบกับดวงตาโตก่อนจะเคลื่อนใบหน้าลงมาจูบหน้าผากมนแผ่วเบาแล้วก้าวออกจากอ่างน้ำไป
.
..
...
ลมหายใจที่ดังสม่ำเสมอของคนที่นอนอยู่เคียงข้างเรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้ปรากฏบนใบหน้าหวาน จองซูนอนตะแคงข้างหนุนมือตัวเองมองเจ้าตัวดีที่หลับไปแล้วในความมืด แสงจันทร์ที่ส่องลอดบานหน้าต่างเข้ามาทำให้เห็นเค้าโครงหน้าของน้องชายได้ลางๆ
ร่างบางชันตัวแล้วเอาแขนเท้าคาง นิ้วเรียวลูบไล้ไปมาข้างแก้มสากของคนที่หลับใหล ตลอดระยะเวลาตั้งแต่แม่ของอีกฝ่ายตาย เขากับน้องก็อยู่ด้วยกันมาตลอด ยอมรับไม่เคยมานั่งสังเกตว่าเจ้าตัวดีของเขาเปลี่ยนไปมากเพียงใด เพราะถึงรูปร่างจะสูงและบึกบึนขึ้น โครงหน้าก็ดูคมสันเสียจนใครมองก็อดจะหันตามไม่ได้ หากแต่ก็ยังคิดว่าน้องเป็นแค่เพียงเด็กน้อยเหมือนเดิม จนกระทั่งความรักฉันท์พี่น้องมันเปลี่ยนไปโดยไม่อาจรู้ตัวนั่นแหละ ถึงได้รู้ว่าเจ้าตัวดีของเขาเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน
ปากอิ่มคลี่ยิ้มเมื่อนึกไปถึงวันเก่าๆ วีรกรรมทั้งหลายที่คนนอนหลับอยู่ข้างๆทำในอดีต มันเป็นเรื่องที่ชวนปวดหัวทั้งนั้น แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะโกรธน้องได้จริงจัง ครั้งนี้ก็เหมือนกัน แม้จะยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดว่า ปาร์ค แตฮีเป็นใคร แต่คำพูดและการกระทำของเด็กหนุ่มก็ทำให้เลิกคลางแคลงสงสัย ว่าเจ้าน้องชายจะมีอะไรๆกับฝ่ายนั้น ความหวั่นไหวที่เคยเกิดขึ้นมลายหายตั้งแต่อีกฝ่ายอุ้มกลับมาที่เตียงและยืนยันอย่างหนักแน่ผ่านทางคำพูด สัมผัส และร่างกาย แต่สิ่งเดียวที่ยังค้างคาในใจคือ ผู้ชายคนนั้นมาหาเรื่องเขาทำไม.....
ดวงตาโตเหม่อมองไปเบื้องหน้า ขณะที่นิ้วเรียวก็ยังแตะค้างไว้ที่ข้างแก้มของคนหลับ คิ้วเรียวย่นเข้าหากันเมื่อคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกถึงสาเหตุที่ผู้ชายคนนั้นมาหาเรื่องเอา ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นเอวเล็กก็ถูกแขนแกร่งที่พาดทับอยู่กอดกระชับเข้าหา คนหลับเขยิบตัวเข้ามาใกล้แล้วซุกหน้าลงที่อกบางอย่างที่ชอบทำเวลาหลับ เจ้าของแผ่นอกบางยกมือขึ้นปิดปากกลั้นหัวเราะกับท่าทางนั้น เพราะเขาแอบตั้งท่านอนนี้ของเจ้าตัวดี ว่าท่าหมีขาดความอบอุ่น....
ใบหน้าหวานเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มก่อนจะก้มหน้าลงไปจรดปลายจมูกบนหน้าผากของคนหลับ มือเรียวลูบผมดกดำแผ่วเบา จองซูมองยองอุนหลับอยู่แบบนั้นก่อนจะต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่ออยู่ๆเสียงเรียกเข้าสั้นก็ดังลั่นห้อง คนยังไม่หลับหันไปมองทางโต๊ะหัวเตียง เห็นหน้าจอมือถือของคนที่นอนซุกอยู่กับอกตัวเองมีแสงไฟกระพริบ ร่างบางเอียงคอและทำหน้าแปลกใจ ก่อนจะยื่นมือออกไปหยิบโทรศัพท์ของเจ้าตัวดีมาดู หน้าจอขึ้นว่ามีข้อความเข้า ทำเอายิ่งแปลกใจไปกันใหญ่ ดึกป่านนี้ใครยังส่งข้อความมา
นิ้วเรียวเลื่อนไปปลดล็อคโทรศัพท์ของคนหลับใหลอย่างไม่ติดขัด ก่อนจะเลื่อนเมนูเพื่อเปิดอ่านข้อความที่ถูกส่งมาให้อย่างไม่ต้องรอขออนุญาตเจ้าของ ก็นะเขาเป็นคนซื้อให้เองกับมือจะต้องขออนุญาตทำไม แล้วอีกอย่างไม่ว่าจะเป็นเขาหรือเด็กหนุ่มตัวโตก็มีสิทธิ์ดูโทรศัพท์หรือจะรับสายโทรเข้าของแต่ละฝ่ายมาตั้งแต่มีมือถือเครื่องแรกแล้ว เพราะฉะนั้นมือเรียวจึงเปิดข้อความขึ้นมาดูโดยไม่ได้ปลุกคนหลับแต่อย่างใด ข้อความถูกเปิดออกมา และทันทีที่ดวงตาโตกวาดตาอ่านข้อความ ความรู้สึกที่เคยหายไปแล้วก็กลับมาอีกครั้ง ใบหน้าสวยหวานเปลี่ยนเป็นไม่ชอบใจเมื่ออ่านข้อความจบ
‘หลับฝันดีนะจ๊ะยองอุน หลับฝันถึงพี่บ้าง รักเสมอนะ แตฮี’
ชื่อที่ลงท้ายข้อความทำเอาอารมณ์ไม่ค่อยจะดี นิ้วเรียวเลื่อนไปยังปุ่มกดลบข้อความจดจ่อว่าจะลบมันทิ้งซะดีไหม แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรเสียงข้อความเข้าของมือถือเครื่องตัวเองก็ขัดขึ้นซะก่อน คนที่หน้ายุ่งหันไปมองแล้วคว้าเครื่องมือสื่อสารของตัวเองขึ้นมากดดูบ้างแล้วก็ยิ่งปรี๊ด เมื่อได้อ่านข้อความ
‘หลับฝันดีอยู่ไหมคนหน้าด้านที่ชอบแย่งแฟนชาวบ้าน ถ้ายังฝันไม่ดีก็ลองเอาภาพนี้ไปดู..........แตฮี”
พออ่านจบก็มีเสียงเตือนว่ามีข้อความถูกส่งเข้ามาอีก ร่างบางรีบกดเปิดดูแล้วก็ต้องกัดปาก รูปภาพที่ถูกส่งเข้ามาเป็นภาพซึ่งน่าจะต่อจากภาพเมื่อตอนหัวค่ำ หากแต่คราวนี้เขาเห็นใบหน้าของคนที่โดนเจ้าตัวดีของเขากอดเอาไว้เต็มอ้อมแขนชัด ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นที่ยิ้มหยันใส่กล้อง คล้ายจะเยาะเย้ยอยู่ในที ไม่บอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายยิ้มแบบนั้นให้ใคร ก็ในเมื่อรูปทั้งสองรูปถูกส่งมาให้เขาราวกับจะยั่วเย้าและเยาะเย้ย มือเรียวดันฝาพับมือถือปิด
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่ชอบใจเป็นที่สุด เริ่มรับรู้แล้วว่า ผู้ชายที่ชื่อ ปาร์ค แตฮีต้องการอะไร สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการไม่ใช่ล้วงความลับทางธุรกิจหรืออะไรก็แล้วแต่อย่างที่คิดมากไว้ตอนแรก แต่มันคือคนที่นอนหลับอยู่ในวงแขนเรียว….เจ้าตัวดีของเขาต่างหาก ที่ฝ่ายนั้นมาหาเรื่องเอาก็เพราะอยากได้น้องชายของเขาไป
ดวงตาโตหรี่ลงเมื่อเริ่มปะติดปะต่อความต้องการของคนตัวเล็กบางนั่นได้ และเมื่อคิดได้ความรู้สึกในใจเบื้องลึกก็โผล่งออกมาทันทีว่าไม่มีทาง! ในอกร้อนรุ่มเมื่อทราบเจตนาของฝ่ายตรงข้าม มือเรียวกำโทรศัพท์ทั้งสองเครื่องเอาไว้
คิดวุ่นวายว่าจะทำยังไงดี ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น คนที่หลับใหลก็ขยับตัวแล้วเอื้อมมือมารั้งร่างบางให้ล้มตัวลงนอน แขนแกร่งวางพาดเอวบางก่อนจะซุกหน้าเข้ามาที่ซอกคอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่าลงที่ตรงนั้นจนขนลุกซู่ เด็กหนุ่มตัวโตยังหายใจสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด ดวงตาโตเปิดกว้างอยู่ท่ามกลางความมืด ในหัวยังคิดถึงผู้ชายอีกคนที่ส่งข้อความมาทำให้อารมณ์เสียก่อนเรียวปากอิ่มจะคลี่ยิ้มร้าย
จองซูวางโทรศัพท์สีขาวของตัวเองลงบนที่นอนข้างตัว ก่อนจะเปิดฝาพับโทรศัพท์สีดำซึ่งเป็นของยองอุนออก นิ้วเรียวกดเมนูภาพถ่าย ถ้าการที่อยู่ด้วยกันมานานมันทำให้เขารู้ว่าเจ้าตัวดีเอาแต่ใจมากเพียงใด มันก็ทำให้เขารับรู้ได้อีกว่าน้องชายสุดที่รักชอบถ่ายภาพเขาในทุกอิริยาบถเช่นกัน.....
ปากบางคลี่ยิ้มเมื่อเจอภาพถูกใจ หากเป็นเมื่อก่อนตอนที่ยังไม่ได้โดนหาเรื่องแบบนี้คงอยากจะบิดเจ้าของแขนแกร่งที่วางพาดเอวอยู่ให้เขียวนัก มีที่ไหนมาแอบถ่ายรูปพวกนี้เอาไว้ได้....
เสียงข้อความเข้าหาทำให้แตฮีหุบยิ้มสะใจกับการส่งข้อความไปเย้ยใครบางคน ใบหน้าสวยกว่าผู้หญิงหันไปมองทางต้นเสียง มือเรียวเล็กยื่นออกไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมาก่อนที่ทั้งหน้าจะระบายไปด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานเมื่อเห็นข้อความเข้า คงเป็นยองอุนของเขาแน่ๆ นิ้วเล็กกดเปิดข้อความแล้วก็แทบกรีดร้อง มือที่ถือโทรศัพท์ไว้สั่นเทิ้มทั้งโกรธทั้งรู้สึกเจ็บปวด ฟันขาวกัดเรียวปากของตัวเองเสียจนแทบห้อเลือด
มือเรียวกำโทรศัพท์ของตัวเองจนมันแทบพังคามือ ดวงตากลมโตที่ฉายแววดีใจตอนแรกแปลเปลี่ยนเป็นเออคลอไปด้วยน้ำตา ข้อความที่ถูกส่งเข้ามาไม่มีอะไรมากนอกจากคำว่า Good night เพียงคำเดียว หากแต่รูปภาพที่แนบมาด้วยนั่นราวกับมีดชั้นดีที่กรีดแทงหัวใจซะยับเยิน
แตฮีปิดฝาพับโทรศัพท์ลงไม่อาจทนมองภาพที่ถูกส่งกลับมาให้ตัวเองได้ ภาพที่ยองอุนของเขาตะกองกอดไอ้ผู้ชายหน้าด้านที่หลับใหลไว้อย่างทะนุถนอม ปลายจมูกโด่งเฝ้าคลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้มใสของไอ้ผู้ชายคนนั้น และถึงแม้จะมีผ้าห่มคลุมร่างของทั้งสองไว้ร่างเล็กบางก็รู้ได้ว่าใต้ผ้าห่มผืนนั้นคนทั้งสองคนเปลือยเปล่า......
ดวงตาโตหลับลงก่อนจะยกมือขึ้นกุมอกตัวเองเอาไว้ ความเจ็บปวดที่ได้เห็นภาพนั้นมันยังน้อยกว่าการได้รับรู้ว่าเบอร์โทรที่ส่งกลับมาเป็นของใคร ใช่มันเป็นเบอร์ของยองอุน ซึ่งเขาควรจะดีใจ แต่เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าเด็กหนุ่มตัวโตไม่มีทางส่งรูปพวกนี้มาให้เขาเป็นอันขาด คนที่ส่งมามันต้องเป็นไอ้ผู้ชายหน้าด้านคนนั้นแน่ๆ และนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ทนไม่ได้ ขนาดเขายังไม่เคยได้แตะต้องโทรศัพท์มือถือของคนคนนั้นเลย แล้วมันเป็นใครสำคัญขนาดยอมให้ยุ่งกับโทรศัพท์เชียวหรือ.....สำคัญจนยอมให้มันรังแกพี่เชียวหรือยองอุน
มือเรียวดันฝาพับโทรศัพท์ลงก่อนจะหันเอามันกลับไปวางไว้ที่เดิม จองซูดึงตัวเองกลับมาเมื่อคนที่นอนกอดเอว
อยู่กระชับอ้อมแขนราวกับจะบอกว่าไม่ให้เขาขยับไปไหน ร่างบางดึงตัวกลับมานอนอยู่ในอ้อมกอดของยองอุน ดวงตาโตค่อยๆหลับลง
‘Good night นะ ปาร์ค แตฮี....’
To be con.
