*~_ TVXQ & SJ Fiction + Novel By Ayo _~* >>YAOI<<

ขาเรียวก้าวเดินไปเรื่อยเปื่อย ดวงตาโตมองโน่นนี่อย่างไม่มีอะไรที่สนใจเป็นพิเศษ แขนเรียวเล็กถูกยกขึ้นมากอดเอาไว้แนบอกบาง จองซูเดินทอดน่องอยู่ในห้างสรรพสินค้าซึ่งครอบครัวเขาเป็นเจ้าของ หลังจากนั่งฟุ้งซ่านอยู่ในห้องทำงานและคิดว่ามันไม่มีอะไรดีขึ้น นั่งอยู่แบบนั้นความเจ็บปวดในอกก็เพิ่มทวี ถ้าหากการที่ ปาร์ค แตฮี มาหาเรื่องเขาเพื่อให้เขาเจ็บปวด นาทีนี้ก็บอกได้เลยว่าฝ่ายนั้นทำสำเร็จ ไม่เคยมีครั้งไหนที่จะรู้สึกว่าหัวใจมันโหวงเหวงได้ขนาดนี้ ไม่เคยมีสักครั้งที่เจ้าตัวดีจะเห็นคนอื่นสำคัญกว่า.....

ใบหน้าหวานก้มลงเมื่อน้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมากลบขอบตาอีกแล้ว ดวงตาโตกระพริบถี่เพื่อไล่น้ำตานั้น แม้จะเจ็บหน้าอกเพียงใดแต่เขาก็โตแล้ว จะมานั่งร้องไห้เหมือนเด็กอายุ15-16ก็ใช่ที่

ขณะที่กำลังเดินดูอะไรไปเรื่อยๆไหล่บางก็ถูกสะกิดจากทางเบื้องหลังทำเอาคนที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสะดุ้งแล้วหันหน้ากลับมามอง

“จองซูหรือเปล่าเนี่ย?”

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจก่อนจะเพ่งมองใบหน้าของคนเข้ามาทัก ก่อนที่เรียวปากอิ่มจะคลี่ยิ้มขึ้นเรื่อยๆเมื่อคิดออกมาคนที่เข้ามาทักเป็นใคร

“ดงวุค....ดงวุคใช่หรือเปล่า?”

น้ำเสียงหวานเรียกชื่อคนเข้ามาทักอย่างตื่นเต้นซึ่งเจ้าของชื่อก็ยิ้มอย่างยินดีเช่นกัน

“ไม่เจอกันนานเลยนะเนี่ย นายเป็นยังไงบ้าง สบายดีหรือเปล่าจองซู”

ชายหนุ่มที่เข้ามาทักยื่นมือมาแตะไหล่เล็กบาง ก่อนจะดึงร่างคนตรงหน้าเข้ามากอดตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน ร่างบางฉีกยิ้มก่อนจะกอดตอบเพื่อน ลืมเรื่องที่ติดอยู่ในใจไปก่อน

เมื่อทักทายถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันพอเป็นพิธี ทั้งคู่ก็ตกลงกันว่าจะไปหาร้านอาหารเพื่อนั่งคุยกันหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนาน

ดงวุคนั้นเป็นเพื่อนนักศึกษาที่เรียนมาด้วยกัน แถมยังอยู่กลุ่มเดียวกันกับร่างบางอีกด้วย ถือว่าสนิทก็น่าจะได้ เพราะตอนเรียนชายหนุ่มที่แสนจะหล่อเหลาตรงหน้าเคยจีบฮีชอลมาแล้ว หากแต่ในตอนนั้นทุกคนก็คิดว่าเป็นเรื่องล้อกันเล่นเสียมากกว่า จะมีก็เพียงแค่เขาเท่านั้นที่รับรู้ว่าคนที่ไม่ได้เจอกันมานานนี้จริงใจกับเพื่อนร่างเพรียวจริงๆ

ดงวุคตามจีบฮีชอลอยู่ถึง3ปีเต็มแต่ก็ไม่มีอะไรคืบหน้า จนกระทั่งเจ้าตัวถอดใจแล้วเลือกบินไปเรียนต่อที่อังกฤษ หลังจากนั้นเพื่อนๆก็ไม่ได้ข่าวคราวเจ้าตัวอีกเลย

“หายไปนานเลยนะ กลับมาเมื่อไหร่เนี่ย?”

ร่างบางเปิดบทสนทนาหลังจากที่หาร้านและหาโต๊ะนั่งได้แล้ว คนตรงข้ามเลิกคิ้วก่อนจะยิ้มนิดๆอย่างที่ชอบทำ

“เพิ่งกลับมาได้สองอาทิตย์เอง นายน่ะสบายดีหรือเปล่า....... ฮีชอลล่ะสบายดีไหม?”

ปากเรียวคลี่ยิ้มก่อนจะมองหน้าฝ่ายตรงข้ามอย่างรู้ทัน

“อยากรู้ว่าเขาสบายดีไหมก็ไปหาสิ มาถามทำไม”

“ถ้าไปแล้วเกิดเจอแฟนเขาเข้าคงไม่เอาดีกว่า..”

ชายหนุ่มร่างสูงยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแก้เก้อ เพราะไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่เขาก็ไม่อาจเลิกรักคนร่างเพรียวนั้นได้สักที

“ฮีชอลยังโสดน้า~ ยังไม่มีแฟน”

ดงวุคเงยหน้า ดวงตาคมฉายแววดีใจจนปิดไม่มี หากแต่พอเห็นแววตาล้อเลียนจากร่างบางก็ต้องแกล้งมองไปทางอื่น

“ฮีชอลยังไม่มีแฟน แล้วนายล่ะจองซู มีหรือยัง?”

คำถามที่โดนถามกลับมาทำเอาอารมณ์ที่แสนจะเบิกบานเพราะได้เจอเพื่อนเก่ากระตุก ใบหน้าหวานที่ระบายไปด้วยยิ้มสดใสแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางๆเท่านั้น ดวงตาโตหลุบลงเมื่อนึกถึงคนรักของตัวเอง ป่านนี้คงยังอยู่กับพี่ชายเพื่อนอยู่ล่ะมั๊ง

“ทำงานที่ไหนเหรอ”

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเจ็บเลยเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องโดยไม่ให้เพื่อนจับสังเกตได้ ซึ่งก็จริงตามนั้นเมื่อคนตรงข้ามเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเรื่องอื่น

.
..
...

เด็กหนุ่มตัวโตถอนหายใจ ใบหน้าหล่อคมเครียดขรึม มือใหญ่ซุกอยู่ในกางเกงแสลคของตัวเอง ขายาวก้าวไปตามแรงมือของใครอีกคนที่ควงแขนเขาอยู่ เสียงหวานที่ดังอยู่ข้างตัวไม่ได้ทำให้ยองอุนรู้สึกดีขึ้นเลย และแม้ตอนแรกเขาจะยิ้มให้กับคนร่างเล็กบางที่พาไปหาหมอบ้างหากแต่ตอนนี้เขาอยากกลับไปหาคนที่เบี้ยวนัดทานข้าวใจจะขาด

หลังจากที่คนตัวโตพาแตฮีไปหาหมอเพื่อตรวจดูอาการแล้ว และหมอบอกว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นอะไร อาจจะแค่เจ็บหน้าอกตามปกติของอาการเท่านั้นเขาก็คิดว่าจะพาคนที่เดินควงแขนอยู่นี่ไปส่งที่บ้าน หากแต่อีกฝ่ายกลับขอร้องให้พามาเดินซื้อของใช้ส่วนตัวก่อนกลับ โอเคก็แค่ซื้อของใช้มันก็ไม่ได้อะไรนักหนา แต่เขาเดินดูของกับพี่ชายเพื่อนมาเกือบสองชั่วโมงแล้วก็ไม่เห็นว่าคนข้างตัวจะเลือกซื้ออะไรเป็นจริงเป็นจังสักที อีกอย่างที่ทำให้อึดอัดซะเหลือเกินก็คงเป็นการกระทำของอีกฝ่าย ที่ดูจากมุมไหนพี่ชายของเพื่อนก็พยายามทำตัวให้เหมือนเมื่อก่อนอย่างไรอย่างนั้น....

“เอ่อ.....พี่แตฮีผม.......”

เด็กหนุ่มตัวโตเอ่ยปากเพราะคิดว่ามันนานเกินไปแล้วและก็ไม่เห็นว่าคนที่ควงแขนอยู่นี่จะซื้ออะไรสักที เลยว่าจะขอตัวกลับ หากแต่ยังไม่ทันพูดจบคนที่เดินอยู่ข้างกันก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานแล้วชิงพูดตัดหน้าขึ้นมาซะก่อน

“ยองอุนพี่หิวแล้วไปหาอะไรทานกันนะ”

คนโดนชวนอึกอักและกำลังจะปฏิเสธแต่ก็เหมือนเคย เจ้าของใบหน้าสวยราวผู้หญิงกลับทำท่าเหมือนไม่ได้ยินและรับรู้กับสิ่งที่เขากำลังจะบอก

“เราไปทานร้านไหนกันดีล่ะ เอาร้านนั้นไหม”

ยังไม่ทันได้ตอบตกลงแขนแกร่งก็โดนลากไปเสียอย่างนั้น คนตัวโตถอนหายใจอย่างอึดอัดหากแต่ก็ต้องเดินตามไปด้วยดี

แตฮีคลี่ยิ้มและแกล้งทำเป็นไม่สนใจอาการของเด็กหนุ่ม มือเรียวเล็กเกาะแขนแกร่งเอาไว้อย่างถือสิทธ์ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเมื่อมีคนมองมาที่เขาสองคนคล้ายกับอยากบอกใครต่อใครว่าผู้ชายคนนี้เป็นของเขาแต่ผู้เดียว

ยองอุนชะงักเมื่อเข้ามาในร้านอาหารแล้วสายตามองไปปะทะเข้ากับร่างบางคุ้นตา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแทบจะทันทีที่เห็นว่าคนรักนั่งหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับผู้ชายคนอื่น เจ้าของใบหน้าหวานที่คิดว่าตอนนี้คงนั่งทำงานอยู่ที่บริษัท เพราะอีกฝ่ายคงไม่ออกมาหาอะไรทานไกลเกินแถวนั้นอยู่แล้ว หากแต่ตอนนี้พี่ชายสุดที่รักของเขากลับมานั่งยิ้มหวานอยู่กับผู้ชายอีกคน ใบหน้าหล่อคมบึ้งสนิทความไม่พอใจแล่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

อ้อ...ไม่มีเขาพาออกมาทานข้าว ก็มากับคนอื่นได้อย่างนั้นเหรอ

เด็กหนุ่มกัดฟันแน่นสะกดความไม่พอใจไว้สุดตัว

“นั่นใช่แฟนยองอุนหรือเปล่า.......เขามากับใครเหรอ......ท่าทางสนิทกันจัง”

แตฮีเอียงคอและถามเด็กหนุ่มตัวโตที่นั่งหน้าขรึมอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างต้องการคำตอบจริงๆ แหมทำไมโชคมันเข้าข้างเขาแบบนี้ล่ะ วันนี้อะไรๆมันก็ดูเหมือนเป็นใจกับเขาไปซะหมด ตั้งแต่เรื่องเมื่อเช้าจนมาถึงตอนนี้

ใบหน้าสวยเบนไปมองคนที่นั่งอยู่อีกโต๊ะก่อนจะเหยียดยิ้มอย่างชอบใจ

...ฉันจะทำให้แกกับยองอุนของฉันต้องเลิกกันไปเลย ...คิม จองซู...

มือใหญ่หยิบเมนูขึ้นมาอ่านพยายามไม่สนใจคำถามจากพี่ชายเพื่อน และไม่มองคนที่นั่งอยู่อีกโต๊ะหนึ่งด้วย และแม้จะอยากเดินเข้าไปหา เดินเข้าไปทักมากเพียงใดแต่เขากลับไม่ทำแบบนั้น

ดวงตาคมมองร่างบางอีกโต๊ะเป็นระยะ และความไม่พอใจก็เพิ่มขึ้นทุกที อาการเหล่านั้นไม่ได้รอดพ้นสายตาของแตฮีแต่อย่างใด เรียวปากสวยคลี่ยิ้ม เพราะว่าเด็กหนุ่มตรงหน้า เป็นคนสำคัญ เป็นหัวใจ เป็นคนที่รัก ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ายองอุนขี้หึงขนาดไหน จะว่าไปคนตรงข้ามก็เหมือนเด็กที่หวงของตัวเองอยู่เสมอ เพราะแบบนั้นแค่เห็นว่าแฟนตัวเองออกมากับผู้ชายคนอื่น เหตุผลและความยับยั้งช่างใจก็แทบจะไม่มีเหลืออยู่แล้ว และนั่นแหละเป็นโอกาสทองของเขา

“ไม่เข้าไปทักแฟนหน่อยเหรอยองอุน มากับใครน้า~ดูดีจัง นี่ถ้าเขาไม่เป็นแฟนยองอุนพี่คงคิดว่าเขาสองคนเป็นแฟนกัน”

ใบหน้าหล่อคมหันไปทางอื่นเมื่อได้ฟังคำพูดนั้นจากคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกันพูดจบ เด็กหนุ่มกัดปากสะกดอารมณ์ก่อนจะทนไม่ไหวลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยังโต๊ะของคนรัก

จองซูหันมามองเมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนมายืนอยู่ข้างๆตัวเอง ใบหน้าที่เกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มค่อยๆจางลงเมื่อเห็นหน้าตาของคนที่เดินมาหา

“ยองอุน”

ใบหน้าหล่อคมที่เคยทะเล้นบัดนี้บึ้งตึงและฉายแววความไม่พอใจออกมาชัด ดวงตาคมจ้องมองมาที่เขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อก็ไม่ปาน

“มากินข้าวไกลเนอะ”

น้ำเสียงห้าวและคำพูดแสดงออกมาถึงความไม่พอใจ และหาเรื่อง ร่างบางทำหน้ายุ่งเมื่อเจอเข้ากับกิริยาแบบนั้นของเจ้าตัวดี รับรู้ว่าอีกฝ่ายไม่พอใจที่มากับคนอื่น แล้วทีตัวเองล่ะ ใบหน้าหวานชะเง้อมองไปยังอีกโต๊ะก่อนจะทำหน้าบึ้ง ทีตัวเองยังมากับคนอื่นได้เลย ความน้อยใจที่เคยหายไปบวกกับความไม่ชอบใจที่โดนน้องพูดจาไม่เพราะด้วยทำให้คนร่างบางชักโมโหขึ้นมาเหมือนกัน

“พี่จะมากินข้าวไกลแค่ไหนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะพี่โตแล้ว”

อาการลอยหน้าลอยตาของคนเป็นพี่ยิ่งทำให้คนอารมณ์ไม่ดียิ่งปรี๊ด แถมพอพูดจบอีกฝ่ายยังหันไปยิ้มให้กับคนที่นั่งอยู่กับฝ่ายนั้นเสียหวานหยด และยังไม่ทันทีจะได้ทำอะไรมากไปกว่านี้ แขนเรียวก็ถูกมือใหญ่คว้าแล้วดึงให้ยืนขึ้น ดงวุคมองสถานการณ์แล้วใจไม่ดี จึงลุกขึ้นจะห้ามหากแต่ก็ทำได้แค่นั้นเมื่อเจอเข้ากับสายตาเอาจริงคนเด็กหนุ่มตัวโต

“ขอโทษนะครับ ขอเราคุยกันเป็นการส่วนตัว ตามประสาคนรัก”

พูดจบร่างใหญ่ก็ฉุดแขนร่างบางให้เดินตาม ใบหน้าหวานขมวดยุ่งด้วยความเจ็บ จองซูพยายามสะบัดมือออกจากจากการเกาะกุม

“ปล่อยพี่นะยองอุน...พี่เจ็บ!”

เจ้าของเรียวแขนร้องบอกเมื่อเจ้าตัวแสบไม่ออมแรงแม้แต่สักนิด ร่างบางถูกลากมายังลานจอดรถ

“เจ็บแล้วมากับคนอื่นทำไม ไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร!?”

มือใหญ่คายออกเล็กน้อย ใบหน้าหล่อคมยังเครียดขรึม ดวงตาโตก้มลงมองพี่ชายร่างบาง

“เขาจะเป็นใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับยองอุน ปล่อยพี่นะพี่จะกลับบริษัท”

คำตอบของคนรักทำเอาเด็กหนุ่มโมโห เจ้าของมือใหญ่กระชากร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดก่อนจะรัดแขนไปรอบเอวบางแรงๆอย่างต้องการลงโทษ

“พูดใหม่อีกทีสิ เราไม่เกี่ยวกันงั้นเหรอ จะต้องให้ยองอุนบอกไหมว่าเราเป็นอะไรกัน!”

เสียงห้าวดุดัน เจ้าของใบหน้าหล่อคมก้มลงมองคนในวงแขนอย่างเอาเรื่อง หากแต่ก็ไม่ได้ทำให้คนในวงแขนกลัวแต่อย่างใด ใบหน้าหวานเชิดขึ้นก่อนจะพูดใส่หน้าเจ้าตัวดีอย่างก็โกรธเหมือนกัน

“เราเป็นอะไรกันล่ะ? พี่เป็นอะไรสำหรับยองอุน เป็นคนที่ยองอุนทิ้งเอาไว้แล้วไปหาคนอื่นใช่ไหม!?”

ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธอ่อนแสงลง เมื่อได้ยินคำพูดและเห็นดวงตาโตของคนในวงแขนคลอไปด้วยน้ำตา แขนแกร่งที่รัดรอบเอวบางคลายออกเมื่อเจ้าของมันอารมณ์เย็นลง

“ชากี......ยองอุน”

“ห๊ะ!.....รับใช้พี่ชายเพื่อนเสร็จแล้วเหรอถึงกลับมาหาพี่ได้….ถึงกลับมาตวาดพี่ปาวๆแบบนี้”

ร่างบางเสียงดังใส่คนตัวโตอย่างเหลืออด ความอดทนอดกลั้นและความเป็นผู้ใหญ่ที่ใช้เตือนตัวเองพังครืนลงไม่เป็นท่า น้ำตาที่ห้ามไว้ได้หลายครั้งบัดนี้มันไหลลงอาบสองแก้มนวลอย่างห้ามไม่อยู่

ร่างใหญ่กัดปากตัวเองเมื่อเห็นคนในวงแขนร้องไห้ อารมณ์ที่เคยขึ้นบัดนี้กลับไม่เหลืออยู่อีกแล้ว ตอนนี้รู้สึกอยากเขกหัวตัวเองแรงๆสักหนึ่งครั้ง มือใหญ่เอื้อมขึ้นปาดน้ำตาให้คนในวงแขนอย่างเบามือ

“ยองอุนขอโทษที่เสียงดังใส่ ขอโทษนะครับ อย่าร้องนะ”

บอกเสียงอ่อนก่อนจะรั้งใบหน้านวลให้ซบลงกับบ่ากว้าง เหมือนกับไม่สามารถอดทนไว้ได้อีกแล้ว มือเรียวยกขึ้นทาบแผ่นหลังกว้างก่อนจะปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาเรื่อยๆ ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างปลอบโยนก่อนจะเบนหน้ากดปลายจมูกลงบนขมับของคนในวงแขนอย่างเอาใจ

เวลาผ่านไปสักครู่เด็กหนุ่มตัวโตก็ดันคนในวงแขนออกห่างให้มองหน้ากัน นิ้วยาวเกลี่ยน้ำตาที่เปียกอยู่บนแก้มนุ่ม

“ยองอุนขอโทษที่ผิดนัด ขอโทษที่เสียงดังใส่ ขอโทษที่หึงไม่ดูตาม้าตาเรือ ชากียกโทษให้ได้ไหม”

จองซูยังสะอื้นเล็กน้อย มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตา รู้สึกว่าความเป็นผู้ใหญ่ของตัวเองมันหายไปหมดไม่มีเหลือ เรียวปากอิ่มไม่เอื้อนเอ่ยตอบ แต่ก็ยอมให้คนรักดึงเข้าไปกอดอีกครั้ง

“ขอโทษนะ.. เราดีกันนะ”

เสียงทุ้มกระซิบอ้อนริมหู ใบหน้าหวานสะบัดหนีอย่างงอนๆ

“ไม่อยากดีด้วยหรอก เด็กประสาท!”

ต่อว่าเจ้าตัวดีทั้งที่ยังอยู่ในวงแขนของอีกฝ่าย ทั้งสองคนกอดกันอยู่แบบนั้น

“ตกลงวันนี้พี่ชายเพื่อนเป็นอะไรอีกไม่ทราบ”

เงียบกันไปสักพักร่างบางก็เป็นคนเอ่ยถาม คิ้วเข้มเลิกขึ้นก่อนจะดันตัวออกมามองใบหน้าหวานนิดหนึ่ง

“ถ้าอยากรู้ยองอุนก็จะเล่าให้ฟังทั้งหมด ตั้งแต่ต้นเลยเราจะได้ไม่ต้องมานั่งทะเลาะกันเพราะพี่แตฮีอีก”

“ทำไม...ไม่อยากให้พี่แตะต้องเขาเหรอ”

“ใช่ซะที่ไหนล่ะ ชากีน่ะพาล จะบอกอีกครั้งนะ ยองอุนรักชากีคนเดียว ผิดจากชากีไปแล้วยองอุนจะไม่มีวันรักผู้ชายคนไหนอีก.....ไม่มีวัน”

ร่างบางเม้มปากเมื่อโดนบอกรักเอาซึ่งๆหน้า แล้วคนมีคราบน้ำตาเปื้อนทั้งแก้มก็ต้องยิ้มเมื่อเจ้าน้องชายกดปลายจมูกลงที่ข้างแก้ม



นิ้วเรียวเล็กจิกเข้าหากัน ฟันขาวเรียงสวยกัดปากตัวเองห้ามเสียงสะอื้น ใบหน้าสวยกว่าผู้หญิงของแตฮีอาบไปด้วยน้ำตา เมื่อเดินตามยองอุนมาเพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่มีวันปรับความเข้าใจกับคนรักได้

แต่เขาคิดผิด...

ทุกคำพูด ทุกการกระทำ ที่เด็กหนุ่มแสดงออกกับไอ้ผู้ชายคนนั้น มันราวกับมีดปลายแหลมที่กรีดแทงหัวใจเขาให้เป็นแผลลึก.....

To be con.